polderlicht nieuws

javaplein12f

2012-01-30T11:34:00.004+01:00

Het duurde wat langer dan we dachten, maar nu is-ie d'r dan toch: de lichtinstallatie van Peter Vink in de toren van gebouw De Borneohof aan het Javaplein in Amsterdam-Oost. Het werk is ingetogen én opvallend: minimal art die tot in de verre omtrek is te zien. Zo sec als het werk oogt, zo basaal is ook de titel: Javaplein12f. Het werk zal drie maanden te zien zijn. We zijn er hartstikke trots op!

We danken bewoner Andy de Geus voor zijn welwillende medewerking, architect Peter Geusebroek voor zijn toestemming en constructieve advies, cultuurmakelaar Nienke Bruin van 'ons' stadsdeel Oost voor haar inzet en tenslotte wethouder Jeroen van Spijk voor zijn enthousiasme en het doorhakken van de financiële knoop.

terugblik@home [slot]

2012-01-15T18:16:00.003+01:00

Barbara en Wally wonen in het allermooiste pand van de hele route, maar de bezoeker werd geleid naar de donkere, vochtige kelder. Om daar vervolgens betoverd te worden door de geheel eigen wereld die Marijke Neppelenbroek wist op te roepen met allerlei rond draaiende, in elkaar gefrunnikte staketseltjes, aangelicht met fietslampjes. Heel bijzonder, heel feeëriek, een op zichzelf staand universumpje onder de grond. Eén van de onbetwiste hoogtepunten van de polderlicht@home-route, en dat vonden niet alleen wij maar dat vond ook ons publiek. Omdat de reserveringen via email binnenkwamen, beschikten we over een groot aantal mail-adressen van bezoekers. Dat gaf ons de gelegenheid om hen achteraf te benaderen. We hebben naar 134 mail-adressen een vragenformulier gestuurd. We hebben er daarvan liefst 63 teruggekregen, waarvoor uiteraard veel dank. Hieronder de vragen en de antwoorden:

Bezocht u eerder een Polderlicht-project? Van de 62 respondenten antwoorden 40 met 'ja', bijna tweederde deel dus. Dat betekent dat we door de jaren een (deels) vast publiek hebben vergaard.

Wat vond u van het concept? (geef een rapportcijfer tussen 0 en 10:) Deze vraag kreeg een overweldigend goede respons: slechts één persoon gaf een 7; de rest gaf een 8 of meer, tot een paar keer 10 aan toe. Het gemiddelde komt uit op een 8,6!

Wat vond u van het niveau van de getoonde kunst? (geef een rapportcijfer tussen 0 en 10:) Menigeen vond het niveau nogal wisselend. Het gemiddelde is niettemin een mooie 7,2

Welke kunstwerken spreken u het meeste aan? De bijdragen van Marijke Neppelenbroek en Femke Schaap waren dé grote favorieten; ze werden resp. 50 en 49 keer genoemd. De volgorde van waardering was als volgt: Marijke Neppelenbroek / Femke Schaap / Takako Higashihata / Peter Zegveld / Arjen Boerstra / Roy Villevoye & Jan Dietvorst / Mayke Verhoeven / Bart Prinsen / Constant Dullaart / Ronald van der Meijs / Sonja Karle / Serge Verheugen / Willem Sjoerd van Vliet / Annette van den Toorn / Tamar Frank

Vond u de route te kort, te lang of precies goed? Op één keer 'te lang' en één keer 'te kort' na, vond iedereen de lengte van de route precies goed.
Eén iemand schreef dat haar kinderen het na zeven werken voor gezien hielden, een ander was juist blij dat haar kinderen het zó leuk vonden dat ze alles wilden zien.

Vond u de informatievoorziening slecht, redelijk of goed? Acht mensen vonden de informatie redelijk, de rest vond 'm goed. We kregen een paar complimenten over de duidelijke plattegrond, maar een betere, meer uniforme aanduiding op de eigenlijke adressen is een goed idee.

Waar hoorde u over ons project? Ongeveer de helft geeft aan te hebben gereageerd op een email-bericht, hetzij van onszelf, van één van de deelnemende kunstenaars of van één van de gastgezinnen. De overigen hoorden over erover door (in volgorde van vermelding:) Dwars door de Buurt / Stadsdeelkrant / Parool / Flyers / Uitkrant / Facebook / Anderszins

Stel, we doen nog eens zo'n project, en stel u woont in Oost, wilt u dan fungeren als gastvrouw/-heer? Liefst de helft geeft aan wel gastvrouw/-heer te willen zijn. Maar da's makkelijk gezegd, want de meesten daarvan wonen niet in Oost.... Uiteindelijk zitten er zo'n acht serieuze reacties bij, waar we in de toekomst wellicht wat aan hebben.

Heeft u nog opmerkingen? Michiel Schierbeek schreef: “Een leuke mini Chambres d'Amis!”
Machteld van Thiel schreef: “De kunstroute lopen is op een andere manier door een buurt lopen, verkennen en met andere ogen bekijken.”
Emmie Leenen schreef: “Wat mij vooral opviel, was dat het werk vaak prachtig afgestemd was op de locatie [...] Dat in combinatie met het contact dat ontstaat met de bewoners die hun huis ter beschikking stellen, maakt dat het een heel bijzonder project is.”
Nienke van Beers was wat kritischer: “Mooi concept, van mij mag het uitgebouwd worden met (nog) betere kunstenaars en strengere (gast)curators (nu te veel niveauverschil). [...] Verder goed en bijzonder!”
Henny Straatman schreef: “Bij jullie evenement geldt: het hoeft niet veel geld te kosten om een verbluffend resultaat op te leveren. In deze barre tijden van bezuinigingen betekent het dat jullie opnieuw een mooi aanbod hebben verwezenlijkt.”
Marlene Zwaan hecht minder aan gastvrijheid. Ze schreef: “De interessantste kunst is voor ons die nog doet denken aan die van het oorspronkelijke (Polderlicht-)concept: licht en geluid in een omgeving die enigszins vervreemdend werkt. Een persoonlijke ontvangst van de bewoner is daarbij niet relevant.”
C.P.M. Sebregts schreef: “Goed georganiseerd en zeer goede communicatie! Alles duidelijk, goed verzorgd en klantvriendelijk. Echt een bijzonder compliment waard, want dat maak je bepaald wel eens anders mee, zelfs bij grotere instituten als musea e.d. De keuze van de lokaties voor de verschillende kunstwerken zeer goed. Bij veel lokaties leek het alsof ze speciaal bij het kunstwerk waren gezocht, terwijl dat volgens mij niet zo was. Dus: zeer goed ingericht. Dank voor dit bijzondere pareltje en ik hoop van harte dat jullie project voor de komende jaren gesubsidieerd blijft. Stadsdeel Oost zou echt iets verliezen als ze dat niet zouden doen!”
Ton Haans was zeer kritisch over bijna alle kunstwerken. Zo scheef hij over het werk van Roy Villevoye & Jan Dietvorst: “Flauwekul! Etnocentrisme gecombineerd met exotisme. Niet meer doen!” Om vervolgens te eindigen met: “[...] een inspirerende wandeling, de inkijkjes in de huizen waren verrassend, de buurt afwisselend en de gastheren/vrouwen uiterst gastvrij. Wanneer ze een en ander over de installaties vertelden gaf dat een goede achtergrondinformatie. Kleinschaligheid is ook een aangename invalshoek, grootschaliger opzet ontneemt intimiteit die nu juist weldadig aan deed.”
Dorette Evers tenslotte heeft goede herinneringen aan één van onze eerdere projecten. Ze schreef: “Van mij mag er weer lichtkunst komen in het seinhuis van het Muiderpoortstation!”

terugblik@home [15]

2012-01-14T18:03:00.004+01:00

Boven een schouw hing -temidden van talloze, witte post it-briefjes met daarop allerlei codes voor de kleur groen- een lichtbak met daarin de foto van wat wel een lichtgevende boom leek. “Fotosynthese...“ fluisterde een bezoeker. Hoe dan ook, het ingetogen werk Evergreen van Sonja Karle pastte qua vorm én inhoud naadloos in de woonkamer van polderlicht@home-gastvrouw Carla, kleurendeskundige van beroep.

terugblik@home [14]

2012-01-13T17:57:00.000+01:00

Onze grote kleine Antwerpense vriend Bart Prinsen maakte lange series dia's in leegstaande woningen in zijn woonplaats. Stuc valt van het plafond, vuil koekt aan een wasbak: het is vooral de achtergebleven leegte die Prinsen probeert te vangen van interieurs die tot voor kort vol leven waren. De dia's op hun beurt worden geprojecteerd op kleine maquettes van woningen. Dat alles werd op de millimeter exact passend geplaatst in drie nissen in het zeer gestyleerde makelaarskantoor van mevrouw Hadassa Pappie. Het bleef enigszins gissen naar wat het werk nou precies voor commentaar leverde op de aktiviteiten van het kantoor, maar het contrast tussen het verval op de foto's en de strakke omgeving waarin ze werden getoond was striking.

terugblik@home [13]

2012-01-12T12:25:00.005+01:00

Bezoeker Marc Hurkmans zag er een 'opwaaiende zomerjurk' in. Misschien zegt dat wel iets over Hurkmans, want voor iedereen die wij spraken was de opwaaiende witte doek met het galmende stemmetje toch echt een spook. En een typisch Peter Zegveld-werk: simpel en effectief, goed voor een brede lach. Oók bij gastvrouw Rijna, die aanvankelijk nogal opzag tegen het project en alle 'gedoe', maar achteraf sprak over dagen in een gouden lijstje.

terugblik@home [12]

2012-01-11T15:32:00.008+01:00

Eén van de onbetwiste hoogtepunten van onze polderlicht@home-route was dit onnavolgbaar ingenieuze videowerk van Femke Schaap, waarin met slechts twee beamers en een handjevol piepschuimen vormen een unieke wereld werd neergezet, vol beweging en toch verstild. De zwart-witte streepjes en spiralen pasten naadloos in het halletje: de lambrisering van witte schroten, de radiator en de trapspijlen, alles werd onderdeel van het werk.

Maarten Verbeek is in zijn vrije tijd een enthousiast filmmaker (onder de naam Farbrook Productions). Hij kwam een kijkje nemen en nam zijn videocamera mee. Nog geen week later was er dit resultaat. En da's nog niet alles: drummer, dichter, schrijver en man-van-vele-ambachten Marc Hurkmans schreef een zéér uitgebreid verslag over polderlicht@home op zijn weblog. Maarten en Marc, bedankt!!!

terugblik@home [11]

2012-01-10T12:20:00.001+01:00

Ronald van der Meijs 'modificeerde' twee draaitafels en plaatste er klankschalen op. De 'naalden' van de draaitafels glijden langs de met water gevulde klankschalen, die allebei een andere, doordringende klank genereren. Beide klanken smelten samen of 'botsen' op allerlei manieren in de ruimte. Met als resultaat dat bezoekers zich traag en geconcentreerd door de kamer bewogen, op zoek naar knooppunten in het geluid. Het werk ging inhoudelijk én visueel een relatie aan met de omgeving, vanwege het simpele feit dat gastvrouw Gonda professioneel DJ is: haar apparatuur domineert de kamer. Wie goed keek zag dat zij en Van der Meijs exact hetzelfde type draaitafels gebruiken.

terugblik@home [10]

2012-01-09T15:09:00.006+01:00

Arjen Boerstra is een veelzijdig, ambachtelijk kunstenaar; in zijn knap gemaakte installaties -meestal opgebouwd uit een combinatie van klassiek-houten constructies en audiovisuele apparatuur- speelt hijzelf de hoofdrol. Tijdens polderlicht@home speelde hij een naamloze galeriehouder, die het werk van de 'veelbelovende kunstenaar Arjen Boerstra' exposeerde en van uitleg voorzag. Op lange tafels lag een boek met diens omvangrijke oeuvre uitgestald. Deze 'kunst-over-kunst-aanpak' werkte erg goed in kunstcentrum CBK: menig bezoeker moest zich 'losrukken' van alle tentoongespreide informatie om de route te kunnen vervolgen.

terugblik@home [9]

2012-01-08T14:45:00.007+01:00

Menigeen werd betoverd door de poëtische installatie van Mayke Verhoeven: een bureautafel met daarop eieren onder glazen (van licht voorziene) stolpen, gadegeslagen door een duistere vogel op de bureaulamp. En een houten rek met flessen oplichtend vocht in allerlei kleuren. Wat Mayke ermee wilde zeggen was ons niet helemaal duidelijk, maar het werkte wél.

terugblik@home [8]

2012-01-07T18:06:00.011+01:00

De über-enthousiaste Henny Weima was één van onze polderlicht@home-gastvrouwen. Zij kreeg het voor elkaar om iedere bezoeker van koffie, thee en/of koek te voorzien en tegelijkertijd uitgebreid uitleg te geven bij de film Phantom van Roy Villevoye en Jan Dietvorst, zoals die op de muur van haar woonkamer werd geprojecteerd... Een paar dagen na afloop verrastte zij ons met het volgende epistel:

Even een klein napraatje over het Polderlichtproject

Ik vond het een heel prachtig en zeer geslaagd project. Een goed visitekaartje voor de buurt naar buiten toe, maar ook intern, voor de buurt zelf is dit een heel belangrijk evenement. Als gastvrouw (in en van één van de zestien huizen die bezocht konden worden) leerde ik allerlei buren kennen die ik voorheen nooit (bewust) gezien heb. En het waren allemaal vrolijke en feestelijke ontmoetingen.

Dit project was heel goed en ordelijk georganiseerd. Verzorgd, op tijd, precies en ook nog eens heel gezellig. Alles stak goed in elkaar en het drukwerk zag er heel mooi uit.
Bij mij, huis nr 14, werd er een (licht)werk van Roy Villevoye en Jan Dietvorst op een van mijn muren geprojecteerd. Het was een film opgenomen in Nieuw Guinea. Je ziet twee Papoea-broers bezig met hun dagelijkse bezigheden, het hakken en vellen van bomen, voor hen iets heel natuurlijks. Op een gegeven moment in de film, grijpen de kunstenaars in en wordt er iets in scène gezet.

De film werd mij uitgelegd voordat ik hem nog gezien had. Ik begreep in eerste instantie, dat het om Papoea’s ging die gewend waren om de bomen die zij gehakt en geveld haddden op een bepaalde manier van de ene naar de andere plek te verslepen. Zo’n beetje op hun rug, in een kruisvorm, om het transport zo gemakkelijk mogelijk te maken. Een westerling zou daar dan de kruisgang in kunnen zien. Maar het bleek toch heel anders te zijn.. Er was in de film echt sprake van een enscenering. Op een gegeven moment wordt er door de mannen een kruis getimmerd en om het hoofd van degene die het kruis voortsleept is een bladerenkrans gevlochten. Kruis en doornenkroon, het is duidelijk waarom het gaat. Zelfs de spijkers zou je als westerling symbolisch kunnen opvatten.

Ik heb in die drie middagen 380 gasten mogen ontvangen. Mensen die nog nooit van deze kunstenaars en hun kunst gehoord hadden en mensen die er behoorlijk wat van afwisten en alles er tussenin. Sommigen kenden de Papoea met het witte baby'tje in het Tropenmuseum, anderen herinnerden zich de totempalen in het Vondelpark. De film maakte bij de bezoekers steeds weer andere reacties los. De titel, Phantom, betekende van alles. Het spookbeeld van de kerstening, het spookbeeld van de ontbossing, het spookbeeld dat christenen daar terrein verliezen….. Een kruis is ook een soort totempaal… Dat kappen van die bomen, dat is lijden en dat wordt gesymboliseerd door het verhaal van het kruis… Wat ontroerend die bladeren doornenkroon die al onder die pet zit vantevoren… Eén bezoeker vond het erg irritant om in deze Papoeafilm nu weer dat kruis tegen te komen. En men vroeg zich af of die mannen wel wisten wat ze aan het uitbeelden waren. Men dacht van wel, het wemelt daar toch van missieposten en zendinggenootschappen. En dan dat ene werktuig waar alles mee gedaan werd, dat trok ook de aandacht, hoe kunstig en bekwaam dat werd gebruikt, als hakmes en als hamer. Hoe vlot de bast van de stam ging. Maar het deed een ander juist weer denken aan het afhakken van handen...

Eén van de Polderlichtgasten, wel bekend met het werk van Villevoye, vond het dit keer een heel intensieve ervaring om op deze manier er mee bezig te zijn. In musea loop je er zo’n beetje langs, maar op deze wijze concentreer je je meer op die ene film, die in zo’n specifieke omgeving wordt getoond. En daar waren de bezoekers het allemaal over eens, de goede combi die gemaakt was tussen huis en kunstwerk. Alle beelden en houtwerken en boombasten en stenen en machetes, door mij uit Congo meegebracht (waar ik 16 jaar woonde en werkte) gingen een verbinding aan met de beelden op de film. Congo en Nieuw Guinea, wel ver uit elkaar gelegen, maar toch exact hetzelfde landschap: het tropisch regenwoud. Heeft u dat speciaal voor deze gelegenheid zo uitgestald? Nee, dat had ik niet, het staat hier altijd zo, dat is de natuurlijke gang van zaken. Ik had de beelden voor deze gelegenheid wel allemaal gepoetst en ingevet en ernstig toegesproken.

De bezoekers vonden overigens over het algemeen, dat de kunstenaars heel goed bij de huizen gezocht waren. Zo stond in een andere lokatie op de route de licht-vaas van een Japanse kunstenaar in een geheel lege kamer en verderop in de straat daalde men af in een vochtige kelder waar allerlei esoterisch lichtfrutsels rondfladderden. En er was een kunstenaar, die een trillende en lichtgevende ‘knuffelmachine’ had gemaakt voor een gastheer die zich wel eens eenzaam voelde in zijn huis.

Tijdens deze drie middagen heb ik de kunstenaars via hun werk leren kennen, zo hebben zij hun verhaal aan mij verteld. En de bezoekers hebben het verhaal verder afgemaakt door het leveren van commentaar. Het werd weer goed duidelijk dat de dingen niet op zichzelf bestaan, maar dat ze pas tot leven komen als de beschouwer er naar kijkt en er een betekenis aan geeft. Zoals organisator John zei: de Congolese fetischbeelden hadden in het oerwoud een magische betekenis, maar hier in Nederland staan ze gewoon gezellig op Henny’s schoorsteenmantel. (Wat dan weer niet helemaal waar is, want er was één mevrouw die zich gauw uit de voeten maakte, weg van de beelden omdat ze een ongemakkelijke straling voelde...)

terugblik@home [7]

2012-01-06T22:01:00.004+01:00

Het leven was polderlicht@home-gastvrouw Marian niet altijd gunstig gezind. Op een wrang-komische manier pastte de diaserie van Maarten Bel daar heel goed bij: een serie bewust lullig getekende plaatjes met tekstjes als: '...net als het missen van de bus...' en '...net als de druppel die aan de kraan blijft hangen...' De kleine, onontkoombare, alledaagse maar -voor wie dat wil zien- betekenisvolle zaken des levens, kortom.

terugblik@home [6]

2012-01-05T00:01:00.004+01:00

Tijdens de drie polderlicht@home-middagen zat een jongeman uiterst geconcenteerd, met behulp van een fineliner en een geodriehoek, priegelige lijntekeningetjes te maken in de stijlvolle salon van Huize Frankendael. Upcoming schrijver, tekenaar en videokunstenaar Willem Sjoerd van Vliet laat zich inspireren door TV-testbeeld, stofzuigerklanken, Jackson Pollock-fractals, stadsrumoer en allerlei andere soorten 'ruis'. Dat resulteerde in een videoprojectie van 's mans lijntekeningetjes, die door de weifelende autofocus van de beamer in steeds andere moiré-effecten werden omgezet.

terugblik@home [5]

2012-01-04T02:20:00.003+01:00

Bij vrijwel elk Polderlicht-project vragen we een kunstenaar die niét met licht werkt, maar wiens werk ons het vertrouwen geeft dat er 'iets goeds' uit kan komen, om een lichtkunstwerk te maken. Dat heeft in het verleden vaak goed uitgepakt, zoals met de lantaarnpalen van Matthijs Muller. Of met de vulkaantjes van Bas Peeters, die sindsdien veel vaker met licht is gaan werken. Dit keer was het de beurt aan Serge Verheugen: tekenaar, schilder, beeldhouwer.

Serge bouwde een mensachtige sculptuur voor in de woonkamer van weduwnaar Matthijs in diens woning aan de Hogeweg. Het is prettig zitten op haar knie (want ja, het is onmiskenbaar een zij.) Druk op het juiste knopje en er is een stralende lach te zien, of een rood opgloeiend hart, of begint ze zowaar te vibreren. Hoe ze heet? Comfort Zone, aangenaam!

terugblik@home [4]

2012-01-03T00:01:00.004+01:00

Annette van den Toorn plaatste een 'camera obscura' in lampenwinkel Licht en Wonen aan de Middenweg: een pikdonkere kast met een minuscuul gaatje in één van de wanden. Dat gaatje werkte als een lens waardoor het 'beeld' van de winkel naar binnen werd geprojecteerd, en vervolgens met een draaiende spiegel teruggekaatst tegen de binnenwand van de kast. Een oeroud principe tussen eigentijdse LED- en TL-lampen, en daarmee een mooie aanvulling op de route. Helaas was het effect wat minder sterk dan gehoopt.

terugblik@home [3]

2012-01-02T13:32:00.008+01:00

De verbouwing van Jan Leerling's huis is voorlopig nog niet afgerond: de ruimtes zijn leeg, het houtwerk nog niet behandeld, de kale muren vers gestuct. De perfecte setting dus voor Takako Higashihata's installatie, bestaande uit een witte, gipsen vaas waar beelden overheen worden geprojecteerd. Videobeelden van de zee en dia's van ondermeer zonsondergangen verwijzen naar Jans grootste passie: zeilen. Het geheel oogde 'klassiek' en verstild, en was één van de publieksfavorieten van polderlicht@home.

terugblik@home [2]

2012-01-01T20:15:00.002+01:00

We vroegen én kregen een klein hoekje van de monumentale Hofkerk (een kerk is immers ook een 'huis') aan de Linnaeushof als locatie voor Polderlicht-veterane Tamar Frank. Toen ze dat hoekje -eigenlijk een rommelhok- ging leeghalen trof ze de verkoolde resten aan van de brand die in 2008 in de Mariakapel van de kerk woedde. Tamar besloot het verhaal van de brand met rook en licht na te vertellen. Met een verstild, contemplatief werk als resultaat.

terugblik@home [1]

2011-12-31T16:47:00.005+01:00

"Nu al unaniem een belachelijk groot succes!" Wij zijn Ivo Niehe niet, maar succesvol was de tweede aflevering van polderlicht@home wel degelijk. Zestien compleet verschillende, stuk voor stuk verrassende (licht-)kunstwerken, met daartussen een paar ware publieksfavorieten, op evenzovele boeiende plekjes in de Watergraafsmeer. Geweldige gastvrouwen en -heren die, ieder op hun eigen manier, de bezoekers in hun huis ontvingen. En een uitermate beschaafd, respectvol publiek van pakweg 350 man (300 betalende bezoekers, aangevuld met kunstenaars, een enkele sponsor en onze hosts zelf.) En drie dagen lang volle bak, want hartstikke uitverkocht!

Op de foto de videoprojectie Screensaver Performance van Constant Dullaart, zoals getoond in het mooie huis van Helma en Harmen. Een intrigerende film (een geluidloze loop van enkele minuten) waarin eigenlijk nauwelijks iets gebeurt. De non-presentatie van de kunstenaar, in combinatie met zijn serieuze kop, geven de film iets grappigs. Sommige bezoekers hielden het na een paar seconden voor gezien, anderen bleven minutenlang gebiologeerd kijken.

polderlicht@parool

2011-12-30T15:44:00.002+01:00

...en zo stonden we deze week alwéér in Het Parool. Joost Morel schreef dit artikel:

Lichtkunst in huiskamers, kelders en een kerk

Verschillende adressen in de Watergraafsmeer staan de laatste dagen van het jaar in het teken van lichtkunst. Buurtbewoners stellen hun huis beschikbaar als expositieruimte voor polderlicht@home

In de donkere en vochtige kelder van Linnaeusparkweg 49 geven fietslampjes het enige licht. Ze beschijnen voorwerpen die aan het plafond hangen en aan mobiles doen denken. Het geheel ziet er fragiel uit. “Ik heb de glazen plaatjes eerst gegraveerd”, zegt kunstenares Marijke Neppelenbroek, die deze bijdrage aan Polderlicht@home maakte, de kunstroute door de Watergraafsmeer. “Daarna heb ik ze beschilderd en er gaatjes in geboord om er rieten stokjes, papier en andere uitsteeksels aan vast te maken.” Een ventilator brengt alles in beweging. De schaduwen op de muur hebben iets mysterieus.
Op een ander adres doet een gastvrije vrouw de ontvangst. “Iemand koffie of thee?”, vraagt zij de aanwezigen, die nog nahijgen van het beklimmen van de trap. Een aantal mensen gaat gretig in op het aanbod. De huiskamer van de vrouw staat vol Afrikaanse sculpturen. Dat blijkt geen toeval, want op de muur worden beelden van een houthakkende Afrikaan* geprojecteerd. In eerste instantie niets opmerkelijks. Totdat duidelijk wordt wat hij maakt: een kruis. Wanner het opvalt dat de man ook een doornenkroon draagt, roept een jongetje dat naast zijn ouders zit: “Hé, dat is Jezus!” “Dat klopt,” zegt de bewoonster. “De kunstenaar wilde iets heel herkenbaars in een ongewone omgeving plaatsen.”
Een heel grote installatie met een menselijk uiterlijk staat midden in de woonkamer van Matthijs Poldermans, die op de Hogeweg woont. Hij vraagt elke bezoeker of deze op de schoot van de gedaante wil gaan zitten. Door op knoppen te drukken gaat het beeld, gemaakt door Serge Verheugen, trillen, er gaan lichten branden en er komt warmte vanaf. “Zie je dat grote rode hart?” vraagt Poldermans, wijzend op het bovenlichaam van het beeld. “Dat staat voor de liefde van een vrouw.” Weer buiten zegt John Prop, organisator van Polderlicht@home, dat Poldermans kort geleden zijn vrouw heeft verloren. “Hij is trots op het kunstwerk en misschien vindt hij snel een nieuwe liefde.”
Kenmerkend voor het driedaagse Polderlicht@home is de wisselwerking tussen het object en de ruimte waarin het staat. Elk kunstwerk is speciaal voor de locatie gemaakt of uitgezocht. Maximaal honderd bezoekers per dag leggen een wandeltocht af langs zestien adressen. De bezoekers herkennen elkaar aan de plattegrond, die net niet in een jaszak past. Men loopt van adres naar adres, belt aan en wordt door de bewoner of gebruiker van de ruimte naar het kunstwerk begeleid. Die staan op de meest uiteenlopende plekken, zoals kelders, huiskamers, winkels en in de Hofkerk aan de Linnaeushof.
Vorig jaar organiseerden John Prop en Loes Diephuis Polderlicht@home voor het eerst. Zij kozen toen voor de Oosterparkbuurt, waar ze wonen. dat was een succes: de drie dagen waren bijna uitverkocht. De tweede editie is al uitverkocht en voert door het statige, noordelijke gedeelte van de Watergraafsmeer. Dat de route ook Huize Frankendael aandoet, maakt het extra stijlvol. Met het Centrum Beeldende Kunst (Oranje Vrijstaatkade 71) is het een beginpunt van de route en een informatiecentrum. Hoewel Polderlicht@home een mooi initiatief is, wordt er niet mee te koop gelopen. Aangekomen bij één van de adressen staat op een klein bordje dat het een Polderlicht-locatie is. Het heeft bijna iets geheimzinnigs. De charme zit hem in de kleinschaligheid.

*) Hier zit de journalist er even naast: het betreft een Papoea...

polderlicht: overmorgen!

2011-12-26T14:42:00.009+01:00

Stilte voor de storm... nog even en dan gaat de tweede editie van ons polderlicht@home-project van start. De meeste kunstwerken worden morgen opgesteld, maar er zijn ook al locaties waar één en ander is gebeurd... en wat we daarvan gezien hebben belooft alvast veel goeds! Met de reserveringen loopt het als de spreekwoordelijke trein: in principe zijn alledrie de dagen volgeboekt. Niet iedereen heeft al betaald, dus of we écht helemaal uitverkocht zijn weten we pas vlak vantevoren. Misschien dat er nog wat kaarten zijn voor de liefhebber die op de bonnefooi komt...

Ondertussen is Peter Vink druk doende met het afstellen van zijn lichtkunstwerk in de toren van de Borneohof. De Kerstdagen heeft-ie helaas niet gehaald, maar het kan niet anders of het werk is binnen nu en een paar dagen gereed. En dan zijn er nog de tentoonstellingen in de Inkijk: de installaties van Wouter van Schaik en Yehudit Mizrahi (prachtig in woorden gevangen door Jos Bloemkolk van Het Parool - zie het stukje hieronder) zijn allebei nog te zien t/m 5 januari.

Laatste nieuws: wie niet heeft gereserveerd heeft helaas pech: polderlicht@home is nu écht helemaal, dubbel en dwars uitverkocht!

wandelende koffers in het parool

2011-12-22T09:23:00.011+01:00

Onze favoriete Parool-journalist Jos Bloemkolk schreef een prachtartikel over Yehudit Mizrahi's expositie in onze allereigenste Inkijk-galerie. Met zijn permissie plaatsen we de tekst hieronder. De foto is van Marc Driessen.

Wandelende koffers in de metro

Yehudit Mizrahi, een Israëlisch-Amsterdamse kunstenaar, maakte een werk over migratie, te zien in metrostation Weesperplein. ‘Dit is veel leuker dan een galerie.’

Wie metrostation Weesperplein doorkruist, komt langs een galerie waar je niet in kunt: galerie De Inkijk. De eerste indruk: grappig, die hangende koffers met daaronder bewegende voeten. Sta je erbij stil, dan zie je dat die koffers oud zijn en dat die voeten oude houten schoenleesten zijn. Door dat versletene en verweerde wordt het werk al weemoediger.
Dan zie je de titel: Landescape, en de naam van de kunstenaar: Yehudit Mizrahi, en je leest dat de leesten afkomstig zijn uit een winkel in het Israëlische Jaffa, waar spullen worden verkocht van voor 1948, het geboortejaar van de staat Israël. Meteen komen woorden als diaspora en migratie bij je op. Maar door de speelsheid van de vorm behoudt het werk zijn lichtheid.

Yehudit Mizrahi (1978, Rechovot, Israël) heeft zojuist de programmering van de bewegende voeten veranderd, zoals ze dat wel vaker doet. Nu staat ze weer buiten de etalage. Een middelbare Amerikaan spreekt haar aan. “Heb jij dat gemaakt? Ik vind het geweldig. Kom je uit Israël? Dacht ik al. Kom je wel eens in Amerika? Je moet zorgen dat ze dit te zien krijgen daar. Ik weet zeker dat ze er van zullen houden. Succes!” En weg is hij.

Mizrahi heeft de opmerkingen stralend in ontvangst genomen. “Ik kom hier vaker kijken,” zegt ze. “Het is toch je baby. Het is fijn om te zien dat mensen erop reageren. Dit is veel leuker dan een galerie: levendiger, minder clean. En er lopen mensen langs met echte koffers.”
Landescape begon met die schoenleesten. Mizrahi, op bezoek in Israël, zag die schoenleesten in Jaffa en wilde ze per se allemaal hebben. Maar het waren er te veel om te dragen en ze waren op dat moment ook nog te duur. Twee jaar later was ze er terug en tot haar grote geluk lagen ze er nog. “Ik wist toen nog niet wat ik ermee wilde doen. Maar die verweerde houtstructuur en het verleden van die leesten inspireerden me. Ze praatten tegen me. Ik houd van oude dingen. Wat is er leuk aan nieuwe dingen?”

De krachtige eerste regels van een van oorsprong Hebreeuws liedje riepen het beeld van de lopende schoenleesten op: ‘Plotseling wordt een man wakker / besluit dat hij een natie is / en begint te lopen.’

Om van de schoenleesten en de koffers, waaronder ook een oud platenkoffertje en een naaimachinekoffer, een bewegend kunstwerk te maken, zijn motortjes nodig in elk van de koffers en een computerprogramma dat de snelheid van die motortjes bepaalt, zodat ze niet steeds hetzelfde tempo aanhouden. Kortom, er is veel techniek nodig.
Die heeft Mizrahi zich niet eigen gemaakt op de Rietveld, maar geheel op eigen gelegenheid, door te lezen, te kijken, hulp te vragen. “Mijn vader is automonteur, maar ik heb de techniek niet van hem geleerd, de aanleg ervoor misschien wel van hem geërfd.”
Als afstudeerproject gebruikte ze al kinetische kunst: een bewegende kast waarvan de schuivende laden accordeonklanken produceerden, de Cranky tone generator. Mizrahi: “Als die op zijn hoogste stand stond, danste hij alsof hij krankzinnig was geworden.”

Ze noemt zichzelf een multidisciplinair kunstenaar en daar heeft ze alle reden toe. Ze begon als danseres, wat haar na een auditie in Israël als 21-jarige naar België bracht, waar ze danste voor het gezelschap van Jan Fabre. Daarna ging ze naar Amsterdam. “Ik kende er niemand, maar ik werd verliefd op de stad. De sfeer is sociaal. Je kunt hier gewoon zíjn. Als Jodin heb ik maar één keer een confrontatie met een moslim gehad. Voor de rest nooit een probleem. Ik heb altijd goed contact gehad met Turkse en Marokkaanse buren. De sfeer in Israël is veel racistischer. Het is heel leerzaam om uit je land weg te gaan. Je moet je openstellen voor een andere cultuur. Mijn hele ontwikkeling als kunstenaar heb ik hier doorgemaakt. ”

Mizrahi studeerde drie jaar sonologie aan het conservatorium en stapte over naar de Rietveld. “Ik wilde niet zo zeer kunstenaar worden als wel ideeën uitvoeren. Daar ben ik heel toegewijd in. Ik kan niet anders, ik moet.”

Haar vader had gehoopt dat de kinderen zijn garage zouden overnemen. Maar Yehudit is kunstenaar te Amsterdam en haar broer is musicus geworden. “Toen mijn vader naar Amsterdam kwam, zag ik dat hij geroerd was en trots. Hij zag hoe ik de techniek gebruikte. Had ik toch nog iets van hem. Als ik hem vroeger wilde omhelzen, zei hij: ‘Raak me niet aan, ik zit onder de smeer.’ Nu was het andersom. Hij wilde mij omhelzen terwijl ík onder de smeer zat!”

Landescape van Yehudit Mizrahi, Galerie Inkijk, metrostation Weesperplein, t/m 5 januari 2012.

polderlicht: de woensdag is vol!

2011-12-20T21:42:00.012+01:00

Zestien (licht-)kunstwerken op evenzovele locaties in één van de mooiste buurten van Amsterdam: ons allereigenste polderlicht@home belooft een mooi project te worden! Wij -en alle kunstenaars en hosts- hebben er alvast veel zin in. En u blijkbaar ook, want de reserveringen stromen binnen. Dat heeft tot gevolg dat de woensdag inmiddels is UITVERKOCHT! Wel zijn er zijn nog een paar tientallen kaarten voor de donderdag en de vrijdag, dus mocht u 'het' nog willen meemaken, reserveer dan snel. Stuur ons daartoe een mail en geef aan of u op donderdag of op vrijdag wilt komen... en met hoeveel mensen.

lichtkunst in de borneohof(?)

2011-12-17T12:15:00.008+01:00

Medio 2011 werd het spiksplinternieuwe verzamelgebouw De Borneohof aan het Javaplein in Amsterdam-Oost in gebruik genomen. Het pand herbergt ondermeer een koffieketen, een bibliotheekfiliaal en talloze woningen in het wat sjiekere segment. Extra's zijn een kunstzinnige toepassing van Piet Hein Eek in de entree en een opvallende toren. Die toren werd bij oplevering ronkend omschreven als een nieuw baken in Oost. Toen wij er een maand of twee geleden een keertje 's avonds langs reden bleek dat 'baken' helemaal weg te vallen tegen de donkere hemel. Ter plekke ontstond het idee om met een lichtkunstwerk de toren ook in de avonduren goed uit te laten komen.

Hoe pak je zoiets aan? Eerst maar 's contact opnemen met de ontwikkelaar van het pand: De Alliantie. Die verwijzen ons door naar een zekere meneer Van Butzelaar die spreekt namens de Vereniging Van Eigenaren. Die nemen het op hun beurt mee in hun vergadering en oordelen: leuk idee, maar komt eerst met een uitgewerkter plan en toestemming van de bewoner. Woont er dan iemand in die toren? Jawel, zijn naam is Andy de Geus, hij is reuze sympathiek én hij wil graag meewerken. Volgende stap: een lichtkunstenaar kiezen. Het wordt Peter Vink, die overnight een plan bedenkt dat er goed uitziet en haalbaar is. Tot zover loopt het prima. Maar ook lichtkunst kost geld. Van meet af aan is duidelijk dat subsidie aanvragen geen optie is, niet bij het stadsdeel en niet bij het Amsterdams Fonds voor de Kunst: daarvoor is de termijn waarop we e.e.a. willen realiseren (vóór de feestdagen) eenvoudigweg te kort. Het stadsdeel reageert niettemin enthousiast en biedt aan de stroomkosten te betalen. Ook de architect, dhr. Peter Geusebroek, schaart zich achter het plan en wil gratis technisch advies geven. En wij van stichting Polderlicht bieden onze organisatorische diensten om niet aan, op voorwaarde dat de kunstenaar 'normaal' wordt betaald. En met dat verhaal cq verzoek gaan we terug naar de Vereniging Van Eigenaren. Die ons vervolgens behoorlijk lang in het ongewisse laten en uiteindelijk negatief besluiten: het is crisis dus ja, leuk plan maar nee, geen geld. En ook De Alliantie geeft niet thuis. En dus blazen we de boel af. Jammer...

En dan komt er deze week plotseling een mooi bericht van Stadsdeel Oost: wethouder Jeroen van Spijk vindt het een mooi initiatief dat als het ook maar even kan gerealiseerd moet worden, en er is nog wel ergens een 'potje' dat kan worden aangesproken. Kijk, dát is nog eens een opsteker! En dus zitten we gistermiddag in spoedvergadering bijeen; de architect, de kunstenaar, de bewoner, cultuurmakelaar Nienke Bruin van het stadsdeel en wij. En wordt er een plan de campagne opgesteld. Er zijn nog heel wat hindernissen te nemen, maar als alles goed gaat straalt er nog vóór de Kerst een lichtkunstwerk in de toren van De Borneohof.

gefelici-phanta-seerd!

2011-12-15T16:45:00.008+01:00

Phanta Vision werd, zo staat het op hun website, in 1990 opgericht door Petra Goedings en JP Luijsterburg. Het is een dynamisch bedrijf met uiteenlopende diensten binnen de audiovisuele sector. Filmproductie, verkoop en verhuur van audiovisuele apparatuur en filmediting worden bij Phanta Vision in één bedrijf verenigd. Ook beschikt Phanta Vision over een video/DVD duplicatie-afdeling en verhuurt zij werkruimten aan productiebureaus en freelance editors. En het mag dan een groot bedrijf zijn, ze voelen zich niet te goed om een klein project als ons eigen polderlicht@home te steunen.

Vanavond viert Phanta Vision haar eenentwintigjarig bestaan met een feestelijke art walk en een diner in Artis. De avond is voorbehouden aan genodigden, maar wij nemen de honneurs graag voor u waar... Phanta Vision, gefeliciteerd! En op naar de volgende eenentwintig jaar!

diaspora in de ondergrondse

2011-12-11T22:48:00.017+01:00

Het blijft kwakkelen in de Amsterdamse metro... de renovatiewerkzaamheden liggen weer eens stil, en niemand weet hoe lang dat nú weer gaat duren. Inmiddels is onze Inkijk-galerie in station Wibautstraat al ruim een half jaar onbereikbaar. Daar staat tegenover dat we die in station Waterlooplein nog steeds in gebruik hebben: Circus van Wouter van Schaik is er nog een week of drie te zien. En in station Weesperplein is er sinds vandaag een mooie nieuwe expositie van de Israëlische, in Amsterdam wonende en werkende Yehudit Mizrahi.

De installatie Landescape bestaat uit koffers die 'wandelen' op houten schoenmakersleesten, afkomstig uit de Israëlische stad Jaffa, en daterend van vóór 1948, dus vóór de oprichting van de Joodse staat. Het werk gaat deels over Yehudit zelf (hoe is het om een vreemde te zijn in een vreemd land? wat is thuis?), deels over haar geboorteland (heeft een volk het recht om zich veilig te voelen in een eigen land? in hoeverre is tolerantie noodzakelijk in een multiculturele samenleving), en deels over de treurige historie van het Joodse volk. Het werk is weemoedig en ook -door de houterige bewegingen- koddig. Dat laatste is goed te zien op dit filmpje. Landescape is te zien t/m 5 januari a.s.

wordt verwacht: ultra 2012

2011-12-10T23:00:00.001+01:00

Dertig jaar na dato wordt de legendarische Amsterdamse muziekstroming Ultra (1980-1981) nieuw leven ingeblazen. Met optredens van het heropgerichte Minny Pops, een speciale uitgave van het roemruchte muziektijdschrift Vinyl en allerlei zgn. pop-up events. En waar is een Amsterdamse underground-stroming beter op zijn plaats dan in de Amsterdamse ondergrondse? In maart a.s. zal ook in onze Inkijk-galerie in metrostation Weesperplein een Ultra 2012-activiteit plaatsvinden. Spannend...

winterlicht!

2011-12-08T07:31:00.000+01:00

Morgenavond gaat de tweede editie van Winterlicht van start. Drie avonden lichtkunst in het Julianapark te Schiedam. Met medewerking van twintig lichtkunstenaars, waaronder opvallend veel (Polderlicht- en Inkijk-)bekenden, te weten Erik Groen, Ira van der Valk, Jaap de Jonge, MMC Schobbe, Titia Ex, Paul Baartmans, Rachel de Boer en Ronald van der Meijs.

Tijdens de eerste editie -alweer twee jaar geleden- lag er een dikke laag sneeuw die de gevarieerde lichtkunstwerken goed deed uitkomen. Het maakte van Winterlicht een uiterst sfeervolle manifestatie (en een ijskoude bovendien; die royale glazen Glühwein waren geen overbodige luxe) die bovendien zijn naam volledig waarmaakte. Als we Erwin Krol mogen geloven, lijkt het dit keer meer een Herfstlicht te gaan worden, maar laat u dat niet weerhouden van een bezoekje. Misschien komen we u nog wel tegen óók!

Wij wensen organisator Aris de Bakker en alle deelnemende kunstenaars veel succes!

2011: ons jaarlijstje

2011-12-04T17:48:00.015+01:00

De beste films, de beste cd's... november is amper voorbij of de eerste jaarlijstjes duiken al overal op: elk jaar lijken ze er eerder te zijn. Ergens wel logisch, want lijstjes maken (en ze vervolgens de wereld in sturen) is dan ook errug leuk. Hieronder de -gecombineerde- lijstjes van uw beider Polderlicht-organisatoren, gebaseerd op wat we in 2011 (tot nu toe dan, hè) goed, intrigerend of gewoon heel erg leuk en/of gezellig vonden.

Bioscoopfilms:

1. A Separation (Ashgar Farhadi)
2. Rundskop (Michael R. Roskam)
3. Attenberg (Athina Rachel Tsangari)
4. Animal Kingdom (David Michod)
5. La Nana (Sebastián Silva)

Concerten:

1. Austra (foto) @ OT301, Amsterdam
2. Master Musicians Of Bukkake & Deerhoof @ Melkweg, Amsterdam
3. De Paaseditie van Wijsjes Uit Het Oosten @ een leegstaande kerk te Amsterdam-Oost
4. Swans @ Melkweg, Amsterdam
5. De Kift @ Occii, Amsterdam

Tentoonstellingen:

1. Shadowdance @ De Kade, Amersfoort
2. Artzuid @ Amsterdam-Zuid
3. Extended Drawing @ Bonnefantenmuseum, Maastricht
4. Close, afscheidsexpo van Hendrik-xs @ een leegstaande woning te Breda
5. Wit Zwart Goud @ De Nederlandse Bank, Amsterdam

En hors catégorie: de documentaire Inside Job van Charles Ferguson, de elpee Dorwytch van Alexander Tucker, de debuutelpee van Anna Calvi, de Mars der Beschaving, kunstenaar Erik van Lieshout bij VPRO's Zomergasten en het Art Dinner te Huize Frankendael.

hoover + banabila = eno

2011-12-03T21:24:00.009+01:00

Het Nederlands Instituut voor Mediakunst (NIMK) organiseert een weekend rond Nan Hoover (1931-2008). Deze kunstenares pionierde in de jaren ‘70 en ‘80 binnen het toen nog nieuwe medium video, en heeft voor lange tijd het algemeen geldende beeld van videokunst bepaald: grofkorrelige, in één shot opgenomen, ~~traaage~~ hypnotiserende beelden. Historisch gezien van groot belang, maar enerverend is anders.

De Rotterdamse componist Michel Banabila (East Meets West, Voiznoiz, talloze solo-projecten) heeft –hoewel hij daarvoor nog nooit van Nan Hoover had gehoord- recentelijk de opdracht aangenomen om een nieuwe soundscape bij een aantal van Hoovers films te maken, en die wordt live ten gehore gebracht in het NIMK. De vaak op een enkele drone gebaseerde resultaten zijn smaakvol en voegen zich prima naar de beelden. Wat opvalt is hoezeer Banabila’s sfeervolle klanken doen denken aan Brian Eno's ambient-werken uit eind jaren ‘70. Het eerste stuk, bij de film Flora, zou met zijn kikkerachtige geluidjes zó op Eno’s On Land kunnen staan; het laatste, bij La Luna, lijkt door zijn random gebruik van vrouwenstem-samples op een gothic variant van Eno’s Music For Airports. Heeft Banabila bewust gekozen voor een inspiratiebron uit Nan Hoover’s hoogtijdagen? Of is Eno's pionierswerk al net zo bepalend voor ambient als dat van Hoover voor video-art?

@home: work in progress

2011-12-01T00:31:00.008+01:00

De Antwerpense kunstenaar Bart Prinsen maakte foto's in leegstaande woningen in zijn woonplaats ten behoeve van zijn polderlicht@home-bijdrage, en werd al doende zélf gefotografeerd. Hetgeen resulteerde in een sfeervol filmpje, hier te zien. Met een soundscape van geluidskunstenaar Iris Roevens. Het maakt benieuwd naar het eindresultaat...

@home-update en extended drawing

2011-11-25T22:11:00.010+01:00

...en toen diende zich plotseling, zomaar, een prachtlocatie aan. Eentje waar we geen nee tegen konden zeggen. Zodat we de polderlicht@home-route -waarvan we dachten dat-ie compleet was- met plezier hebben uitgebreid. Tegelijkertijd zei een kunstenaar: ik doe toch maar liever niet mee. Waardoor we op zeer korte termijn twee 'nieuwe' kunstenaars erbij moesten zien te slepen. Dat is gelukt: de jonge Maarten Bel 'scoorden' we bij Glow, de ander is goede oude Polderlicht-bekende en grote theater-meneer Peter Zegveld. Geen verkeerde aanvullingen!

Ondertussen druppelen de eerste reserveringen binnen. Volgende week verschijnt Dwars door de Buurt met een groot wervend artikel en gaan we ook onze flyers verspreiden, dus vanaf dan gaat het ongetwijfeld hard(er). Honderd kaarten per middag, het kan niet anders of daar zijn we snel doorheen. En het is niet anders: vol is vol. Dus wilt u zeker zijn van een kaartje, reserveer dan nu alvast: stuur ons een mailtje en geef aan op welke dag u wilt komen en met hoeveel mensen.

Oh, en mocht u in de komende weken toevallig in het zuiden des lands vertoeven, dan raden wij een bezoekje aan het Maastrichtse Bonnefantenmuseum van harte aan. De tentoonstelling Extended Drawing toont -naast ondeugende neon-sculpturen van Bruce Nauman, geometrische shaped canvasses van Robert Mangold en geweldig ruige tekeningen, gemaakt met een teerachtig mengsel, van Richard Serra- een aantal monumentale muurschilderingen van Sol Lewitt (foto). Door een paar relatief eenvoudige vorm- of kleurtechnische principes tot in het extreme te herhalen of uit te vergroten wist LeWitt fenomenale resultaten te bereiken die de term minimal art vér overstijgen. Hij schilderde die muurschilderingen trouwens niet zelf maar zette nauwgezette formules op papier op basis waarvan anderen heel secuur met verf, kwast, potlood en/of tape aan de slag gingen. Ook de schilderingen in het Bonnefanten zijn van zulke remakes of uitvoeringen. Dat zou ook niet anders meer kunnen, want LeWitt is alweer een aantal jaar dood...

glow in the dark

2011-11-12T15:25:00.006+01:00

Hoewel de focus (gelukkig) wat minder ligt op spectaculaire videoprojecties, is de ook de zesde editie van het Eindhovense Glow evenzeer een volksfeest als een lichtkunstfestival. Niet elk werk komt goed uit de verf (die vliegers!), maar daar staan de nodige geslaagde verrassingen tegenover. Wij -en tientallen duizenden anderen- hebben ons gisteravond uitstekend vermaakt. Een paar uitschieters:

1. De nissen van het enorme (en enorm lelijke) KPN-gebouw zijn voorzien van raamkozijnen met daarin geometrische patronen. Erachter schijnt een geheimzinnig geel licht. Aldus maakt Bert Vredegoor van het gebouw een soort moskee... en lijkt de zendtoren als vanzelf op een minaret.
2. Glow kent ook side projects en de tentoonstelling At How Many Lux... van galerie Onomatopee is er daar één van. We raakten er betoverd door de videoinstallatie Proposal For Lunapark van Femke Schaap: simpel, effectief, wonderschoon.
3. Andere side projects worden verzorgd door studenten van de Technische Universiteit: techneuten dus in plaats van kunstenaars. Het pakt goed uit, met ondermeer een brutale bliksemgenerator (met volslagen idioot muziekje) en een charmante rood-met-witte ballonneninstallatie waar ze zich in China niet voor zouden schamen.
4. Theaterduo Wiersma & Smeets, dé publieksfavorieten van ons eigen polderlicht@home afgelopen jaar, pakken het groot(s) aan en bouwen een honderd meter lange hal om tot een soort lichtwinkelgalerij annex uitdragerij, vol aan- en uitfloepende bureau-, wand-, reclame-, plafond-, bed-, keuken- en kerstlampjes, en nog veel meer. Ondanks de inzet van honderden meters dikke kabel, dozijnen digitale dimmers en topzware processoren gaat de typische Wiersma & Smeets-lofi-houtje-touwtje-sfeer geen moment verloren. En dat is een prestatie van formaat.
5. War Veteran Vehicle van Krzystzof Wodiczko is een militair voertuig met daarop een video-'kanon' en speakers, waaruit woorden worden geknald, zowel in (licht-)beeld als in klank. Het blijkt te gaan om citaten van oorlogsveteranen die, met Brabants accent, praten over hun terugkeer in de 'gewone wereld' en de bijkomende angsten, depressies en agressie. Een universeel en aktueel thema (Kunduz!) op magnifieke manier verbeeld. En het maatschappelijk meest geëngageerde werk dat wij ooit zagen tijdens Glow.

circus underground

2011-10-31T19:01:00.006+01:00

Per 1 juli jongstleden moesten we weg uit onze Inkijk-galerie in metrostation Waterlooplein. De Hogeschool van Amsterdam (HvA) zou er een studiecentrum (?) beginnen. Balen natuurlijk, want het was onze mooiste en mooist gelegen ruimte... Lopen we er een paar maanden later langs, blijkt de ruimte nog steeds leeg te staan! Na het nodige op-en-neer-gebel-en-gemail blijkt dat het HvA-project wat vertraging heeft opgelopen en dat de Hogeschool officieel de ruimte nog niet huurt... en na nog véél meer gebel en gemail hebben we tijdelijk onze galerie weer terug, een leuke kunstenaar gecont(r)acteerd en in no time een expositie gerealiseerd. Het kan raar lopen!

Wouter van Schaik toont zijn installatie Circus: een op het eerste oog vriendelijke groep figuren met zachte vormen en lieve pastelkleuren. Maar wie wat beter kijkt ziet dat er akelige kantjes aan dit gezelschap zitten. Er hangen scherpe vleeshaken aan het plafond. Een soort vlies houdt een wezen gevangen. En die middelste figuur heeft wel héle enge ogen... Circus verbeeldt een duistere wereld achter oppervlakkige vrolijkheid, op een manier waar David Lynch* zich niet voor zou schamen. De expositie is te zien tot 1 december a.s., en wie weet nog wel wat langer. En als u geluk heeft, ziet u ook de 'levende sculptuur' die zich zo af en toe een uurtje bij het circusgezelschap voegt.

*) Toevallig brengt de filmmaker deze week zijn eerste elpee(!) uit: Crazy Clown Time, een titel die ook van Wouter van Schaik had kunnen zijn. De plaat, waarop toegankelijke elektronische songs afwisselen met van die typisch Lynchiaanse, duistere sfeerstukken, is hier te beluisteren.

occupy watergraafsmeer

2011-10-26T11:38:00.007+02:00

Niet alleen hebben we nu voldoende adressen voor polderlicht@home; met het boeken van multimedia-kunstenaar Constant Dullaart is ook de line-up nu compleet. Op alfabetische volgorde: Balta / Arjen Boersta / Constant Dullaart / Tamar Frank (foto) / Takako Higashihata / Sonja Karle / Ronald van der Meijs / Marijke Neppelenbroek / Bart Prinsen / Femke Schaap / Annette van den Toorn / Serge Verheugen / Mayke Verhoeven / Roy Villevoye & Jan Dietvorst / Sjoerd Willem van Vliet.

En nu we toch aan het namedroppen zijn: de Naarden-Bussumse drukkerij Imprimo sponsort ons drukwerk en van het Amsterdamse AV-bedrijf Phantavision mogen we kostenloos een paar beamers gebruiken. En de in Oost wereldberoemde kaas- en wijnenspecialist Erik's Delicatessen verzorgt de hapjes en drankjes voor de after-party. Lekker!

kaddafi is dood, leve de inkijk!

2011-10-20T20:30:00.010+02:00

Op de dag dat Moammar Kaddafi in een gat in de grond wordt gevonden en het leven laat, begint óns gat onder de grond, Etalagegalerie Inkijk in metrostation Weesperplein, een tweede leven. Het kan verkeren...

In de zomer gingen alle metrostations aan de zgn. Oostlijn zes weken dicht, in verband met allerlei noodzakelijke werkzaamheden. (Die eigenlijk een jaar eerder al hadden moeten zijn verricht, maar da's weer een ander verhaal.) Geen expo's in onze Etalagegalerieën dus! Maar toen de metro weer open ging bleek dat een deel van de werkzaamheden nog steeds niet was afgerond en onze ruimtes niet toegankelijk waren. Daarmee kwamen onze Inkijk-aktiviteiten volledig stil te liggen. Vervelend voor de kunstenaars met wie we afspraken hadden lopen, frustrerend voor ons.

In metrostation Wibautstraat is voorlopig niks mogelijk, maar in Weesperplein bleek plotseling van wél. Weliswaar met een geïmproviseerd wandje in plaats van een mooie raampartij aan één kant, maar daar kunnen we wel mee leven. En ook kunstenaar en kunstdocente Willemijn Ruissen kan daarmee leven. Zij toverde de ruimte om tot, zoals ze zelf zegt "het beeld dat ik als adolescent heb van mijn jeugd. Een idealisering met een donker randje", en noemde het speelse resultaat Playground. Te zien t/m 24 november.

jan theun van rees @ pmb

2011-10-19T17:56:00.005+02:00

Vanaf 2003 heeft Jan Theun van Rees heel wat culturele instellingen in Amsterdam gefotografeerd, die wegens verbouwing zijn gesloten. Van Rees is nieuwsgierig naar deze 'ontmantelde ruimtes': wat blijft er over van een museum als de kunst uit de zalen is verdwenen en de muren zijn gestript? Is een theater nog een theater als de stoelen zijn verdwenen en het doek letterlijk is gevallen? Sinds 2010 plaatst Van Rees levensgrote afdrukken van deze ontmantelde ruimtes terug in de gebouwen waar hij de oorspronkelijke foto heeft genomen, en maakt van het geheel weer een nieuwe foto. Daarop versmelten verleden en verleden met elkaar, waardoor er een merkwaardig soort 'doorzicht in de tijd' ontstaat.

Het werk van Jan Theun is alweer het vierde in onze klein-maar-fijne serie Kunst in het PMB-gebouw, in de hal van het kantoor van het ProjectManagement Bureau van de Gemeente Amsterdam. Hij toont er een videofilm cq diaserie met foto's die hij maakte in het Stedelijk Museum, alsmede een grote print van bovenstaande foto. Daarop een afdruk van een foto van de voormalige Sandberg-vleugel, geplaatst in de huidige nieuwbouw (de 'badkuip').

polderlicht@home: bijna rond

2011-10-16T13:46:00.006+02:00

En weer zijn er drie kunstenaars toegevoegd aan ons polderlicht@home-programma. Annette van den Toorn viel ons op met haar eindexamenwerk aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten. Zij maakt geen pure lichtkunst, maar kunst die het reeds aanwezige licht 'vangt' en versterkt. Femke Schaap (foto) is een Grote Naam in de lichtkunst: zij won al eens de prestigieuze Prix de Rome. Ook een Hele Grote is Roy Villevoye, bekend om zijn regelmatige verblijf tussen de Asmat-bevolking van Papoea-Nieuw Guinea en de kunstwerken die hij daarmee en daarover maakt. Samen met Jan Dietvorst maakt Villevoye ook korte films; daarvan zal er één in de polderlicht-route te zien zijn.

Dit betekent dat we nog één (video-)kunstenaar zoeken en dan is het programma compleet. Ook zoeken we nog drie privé-woningen aan de Pythagorasstraat, de Arntzeniusweg, de Copernicusstraat, de Johan Kepplerstraat of de LaPlacestraat. Mocht u in één van die straten wonen en zich geroepen voelen een bijzonder kunstwerk te 'adopteren' en dat gedurende drie middagen aan een beschaafd, kunstminnend publiek te laten zien, schroom dan niet en neem contact met ons op.

with the greatest respect

2011-10-15T21:39:00.003+02:00

Al dat Jip & Janneke-gelul over die tsunami van immigranten, de vliegtuigen vol gelukszoekers die dankzij de gedoogknijptang van de vermeende grachtengordelelite via het subsidie-infuus een greep uit de huishoudruif zouden doen,
Al dat haatkraaien van popi-fascisten, het islambashen door demoniseringsdemagogen, de afzeikcultuur van azijnpissers, bedrijfspoedels en tweedekamerkleuters in een gedoogregering van oefenvijftigers en roeptoeters met bestuursobesitas die sluiervrouwen een kopvoddentax of boerkaboete proberen afhandig te maken, om nog maar te zwijgen over de graaiende bankiers en de pinacoladamafia die met meer dan 130 de klimaatwaanzin, de multikul, het theedrinkende stemvee in de ooit zorgzame samenleving achter zich laten.
Al dat creatief-met-taal-gedoe in de satire die zichzelf politiek noemt beoogt een maatschappelijke polarisatie waarbij ook kunst en cultuur gemarginaliseerd worden ten behoeve van een herkenbare nationale identiteit; de Hema rookworst die de watertandende roomblanke Henk en zijn geblondeerde Ingrid voor de neus gehouden wordt, op zoek naar het beloofde vaderland, het Terra Incognita waarin poldermodel degenereert naar gedoogmodel, compleet met spruitjeslucht en meeuwengekrijs, het land waar het plebs zijn eigen ondergang mag financieren om neo-liberaal Nederland dijenkletsend de vingers te kunnen laten aflikken,
Al dat is slechts van voorbijgaande aard.
[Rob Moonen, oktober 2011]

vrijslaapeetdrinkdroom

2011-10-08T22:30:00.007+02:00

Het ons volstrekt onbekende gezelschap DRaP (Dark Radio Project) speelde vanavond de voorstelling SexSleepEatDrinkDream in het theater van de Melkweg. Elk van die vijf aktiviteiten wordt, ondersteund door sobere videobeelden, op muzikale wijze uitgebeeld. Dat gebeurt niet zonder zwarte humor: zo gaat Sex over een mislukte verkrachting na overmatig alcoholgebruik en Eat over het barbecueën van een poes. Op het podium een violiste, een celliste, een drummer/toetsenist, een gitarist en een bassiste: uitstekende muzikanten, die ook nog eens -om de beurt of samen- heel verdienstelijk zingen. De muziek wordt gaandeweg steeds complexer en doet ons op de beste momenten denken aan Tuxedomoon (wie kent dat nog?) en A Silver Mt. Zion Memorial Band. Maar ook een lekkere prog- of metalriff wordt niet geschuwd, en het geheel eindigt a capella. We moesten er even inkomen maar we waren al snel om: een fijne voorstelling!

middelvinger en kwallenijs

2011-10-07T16:18:00.010+02:00

Gisteravond bezochten we de opening van De Nederlandse Identiteit? De Kracht van Heden in museum De Paviljoens te Almere. De tentoonstelling bestaat uit werken van tientallen gerenommeerde, internationaal bejubelde Nederlandse kunstenaars, designers en architecten als Hans Aarsman, Rineke Dijkstra, Marlene Dumas, Fransje Killaars, Job Koelewijn, Rem Koolhaas, Inez van Lamsweerde, Joep van Lieshout, Aernout Mik, Navid Nuur, Berend Strik, Viktor & Rolf, Roy Villevoye, Marijke van Warmerdam en nog talloze anderen. Zóveel grote namen onder één dak, da's al heel bijzonder van zichzelf.

Maar de tentoonstelling is ook en vooral een statement. Alle deelnemende kunstenaars hebben ooit, toen ze nog jong en zoekende waren, een subsidie gekregen van het Fonds BKVB. Dat geld -en de daarmee samenhangende vrijheid- heeft ze in de gelegenheid gesteld een tijdlang aan hun eigen handschrift te kunnen werken. En dat heeft er mede toe geleid dat ze zich konden ontwikkelen tot de succesnummers die ze nu zijn. De Kracht van Heden laat dus zien wat het Nederlandse Cultuursubsidiebeleid tot op heden aan grote triomfen heeft opgeleverd. En is daarmee een niet mis te verstane, zij het uiterst stijlvolle, opgestoken middelvinger naar het destructieve beleid van staatssecretaris-tegen-cultuur Zijlstra en de asociale coalitie waarvan hij deel uitmaakt.

Terug naar de kunstwerken zelf. Fijn om Middlemen (foto) van Aernout Mik terug te zien, een raak 'portret' van beurshandelaren: de financiële crisis -en daarmee ons aller toekomst- ligt in de handen van zielige mannetjes die het ook allemaal niet weten en schrikachtig of juist gelaten reageren op de gekmakende cijfertjes boven hun hoofd. Van een heel andere orde is de sea food-art van Henri Roquas, een chef die niet terugschrikt voor het bereiden van zeewezens als lamprei of zeester. Vanavond staat er ondermeer wulk en kwallenijs(!) op het menu. De wulk is lekker, het ijs eh... apart. Gelukkig is er een lekker glaasje wijn om één en ander mee weg te spoelen. Proost! Op de kunst!

uit het depot

2011-09-30T17:55:00.012+02:00

Hoewel een groot deel van de geëxposeerde werken nogal formalistisch en daarmee enigszins afstandelijk van toon is (denk minimalisme, arte povera, conceptuele- en videokunst) maken de enorme hoeveelheid en de magistrale setting een bezoek aan de expositie Out Of Storage in de Maastrichtse Timmerfabriek zeer, zéér de moeite waard. Nog eens los van de vele werken die het hart (althans het onze) wél direct beroeren. Daarvan twee voorbeelden:

1. In de hilarische gooi- en smijtfilm Painter neemt Paul McCarthy het abstract expressionisme danig op de hak. Tussen bezoekjes bij de psychiater en groepstherapie-sessies door kwakt een action painter met ketchup, mayonaise en verf (red, yellow and blue) zijn diepste zieleroerselen op het canvas en maakt in één moeite door een gigantische smeerboel van zijn atelier...

2. Respect van Erik van Lieshout is een op harde hiphop gemonteerd soort docudrama waarin ons Erik een jonge homosexueel helpt een vriendje te vinden: "Vind je die lelijke Chinees écht leuk?" De zoektocht lijkt alleen maar trammelant met allochtone hangjeugd op te leveren en dus gaat Van Lieshout uiteindelijk zelf maar staan tongen met de jongeman! Zoals de kunstenaar was in Zomergasten, zo is hij ook in zijn werk. De film wordt getoond in een knullig ogend soort hut vol krakkemikkige triplex 'Rietveld-stoelen'.

Out Of Storage duurt nog t/m 18 december. Ga kijken!

polderlicht@home: de voortgang

2011-09-28T22:18:00.010+02:00

1. De officiële brief is er nog niet, maar we hoorden het through the grapevine: het Amsterdams Fonds voor de Kunst heeft de subsidie-aanvraag voor ons komende polderlicht@home-project positief beoordeeld. Dank, AFK! Dat betekent dat de financiering van de route vrijwel zeker rond is; we wachten nog op de beslissing van het stadsdeel, maar ook die zien we met vertrouwen tegemoet.

2. Inmiddels hebben we tien adressen, dus ook dat schiet lekker op. Tevens hebben we de tiende kunstenaar gestrikt. Het is een oude polderlicht-bekende: Ronald van der Meijs, installatiebouwer en geluidskunstenaar. Fijn dat je d'r weer bij bent, Ronald!

linkse hobbies (vervolg)

2011-09-26T07:19:00.009+02:00

"Wij zijn zeer gekant tegen de aankomende bezuinigingen op Cultuur. Maar we vinden ook dat u waar moet krijgen voor uw (belasting-)geld. Wegens werkzaamheden is onze Inkijk-galerie gesloten en kunnen wij u geen expositie laten zien. Terwijl u daar dus wél aan heeft meebetaald. Daarom krijgt u van deze 'subsidieslurper' een euro terug... dat is wel zo fair."

Erg druk was het niet bij Linkse Hobbies aan de Wibautas tijdens het Rode Loper-festival. Maar de reacties op onze terugbetaal-aktie waren hartverwarmend. En het zag er goed uit, daar in die donkere atoomschuilkelder onder de Wibautstraat. Dus we vonden het geslaagd. We hebben er gisteravond, op de Rode Loper-afterparty, een goed glas wijn op gedronken. Rode, dat spreekt.

een ideale zondagmiddagbesteding

2011-09-20T15:04:00.007+02:00

In het kader van festival De Rode Loper houden drie eigengereide kunstenaarsinitiatieven aan en rond de Amsterdamse Wibautstraat 'open huis': Skybox, Planetart en wij met onze Inkijk-galerie.

1. Amsterdams allerkleinste galerie Skybox is gevestigd in broedplaats Marci Panis aan de Marcusstraat 46-52, op een steenworp van de Wibautstraat. Skybox toont multimediakunst van oprichters Yarre Stooker en Siree van der Velde. Naar eigen zeggen brengt Yarre Skybox terug naar menselijke proporties terwijl Siree aftelt naar het nulpunt.

2. Het eigengereide PlanetArt zit op de begane grond van het Volkskrantgebouw aan de Wibautstraat 150. Initiatiefnemers Viola en Kees tonen de videofilm Les Religions Sauvages, een duizelingwekkende, continuë collage van animaties uit alle hoeken van de aardkloot, een joyride voor de ogen en oren, die de zintuigen en de fantasie niet onberoerd laat: lelijk, blasfemisch, obsceen en anarchistisch. Ideaal voor de zondagmiddag kortom.

3. Omdat wegens werkzaamheden aan metrostation Wibautstraat onze ruimte nog steeds gesloten is, kunnen wij van Etalagegalerie Inkijk geen expositie laten zien. Zwaar k*t natuurlijk, maar niet getreurd: we hebben een alternatief in de vorm een soort eh.. 'guerilla-aktie' die te maken heeft met onze subsidie en uw belastinggeld. We zitten voor de gelegenheid in de zuidhal van het metrostation: ietsjes links van het Volkskrantgebouw.

Linkse Hobbies aan de Wibautas is op zondag 25 september van 13.00 tot 18.00 uur. U bent op alledrie de locaties van harte welkom om een praatje te maken en een glaasje met ons te drinken. De toegang is gratis, dus wat let u.

linkse hobbies

2011-09-09T17:44:00.008+02:00

Festival De Rode Loper -alweer een jaar of twaalf hét Cultuurfestival van Amsterdam-Oost- heeft na veel geëxperimenteer haar oude (en naar onze mening beste) vorm weer aangenomen: een hele reeks instellingen rolt (nou ja, symbolisch dan toch) de rode loper uit voor alle bewoners van Oost en voor wie verder maar wil. Onder het mom Linkse Hobbies aan de Wibautas zetten ook wij van Etalagegalerie Inkijk (in metrostation Wibautstraat) samen met PlanetArt (in het Volkskrantgebouw) en Skybox (in broedplaats Marci Panis) onze deuren voor u open, en wel op zondag 25 september a.s. van 13.00 tot 18.00 uur. Wat er allemaal te zien zal zijn, is ook voor ons nog grotendeels een verrassing, maar het wordt ongetwijfeld leuk. En het wordt hoe dan ook gezellig, want we schenken ook een (rood) wijntje. U bent in elk geval van harte welkom!

Overigens: de Rode Loper-promotiefolder spreekt over entree, maar voor duidelijkheid: een bezoek aan de drie Linkse Hobbie-locaties is gratis!

nrc / patroon

2011-09-05T17:12:00.010+02:00

Afgelopen weekend publiceerde NRC Handelsblad de resultaten van een enquête die de krant heeft laten uitvoeren en waaruit blijkt dat een meederheid van de bevolking het eens is met de voorgenomen bezuinigingen van onze staatssecretaris-tegen-cultuur. Aan het eind van het artikel staat dat het NRC in diverse bijlages 'een nog zwaarder accent op cultuur' gaat leggen. Dat lijkt een paradox, maar is zo logisch als wat. Immers, als de uitslag van de enquête iéts duidelijk maakt is het dat 'verheffing van het volk' hard nodig blijft.

Naast (terechte) protesten genereren de komende bezuiningen ook tal van interessante (kunstenaars-)initiatieven die de schade waar mogelijk proberen te beperken. Een goed voorbeeld van zo'n initiatief is Patroon, een platform dat zich richt op "individuen die kunst en cultuur een warm hart toedragen [...] en die op actieve wijze willen meehelpen aan een gezond cultureel landschap." Concreet betekent dat: vrijwilligers worden gekoppeld aan kunstprojecten die vrijwilligers nodig hebben - en andersom. Het gaat daarbij om schoonmaak- of timmerwerkzaamheden, het vervoeren van spullen, of bijvoorbeeld ergens suppoosten. Het als gastvrouw/-heer/-gezin meewerken aan polderlicht@home is óók zo'n vrijwillige bijdrage aan een kunstproject... en dus staan ook wij nu op de Patroon-website. Wouter Bernhardt, Melchior Jaspers, Vincent Knopper en Sybren Woudstra: dankjewel! Wij zeggen: word ook patroon!

de valreep geopend / jonas youngblood

2011-09-03T22:16:00.015+02:00

1. Vandaag is 'sociaal centrum' De Valreep geopend in het vorige maand gekraakte Dierenasiel-gebouw aan de Polderweg. Vrolijke gezichten boven zwarte kleren, krakers en hipsters, loslopende kinderen, honden en SP-raadsleden, de rammelende rootsmuziek van Blind Bob & The Grillplates, lauw bier en vegavoer: een stukje Berlijn in ~~Oostpoort~~ het Polderweggebied!

En wij liepen er met een lichtelijk gelukzalig gevoel tussendoor: enerzijds trots omdat we (en dat mogen we nu wel verklappen) een schakel zijn in de ontwikkelingen die tot dit burgerinitiatief hebben geleid. En anderzijds blij dat een waardevol stukje 19e eeuws industrieel erfgoed is gered van de ondergang (...want het heeft er alle schijn van dat men dit pand -een monument!- moedwillig wilde laten verkrotten.) Fijn dat er weer 's een keer iets leuks gebeurde in het Polderweggebied. Dat vond ook de nazomerzon: alles baadde in een warme, gouden gloed.

2. Eerder op de middag bezochten we de Best Of Graduates 2011-expositie in Galerie Ron Mandos. Ook dit jaar keert Mandos de zgn. Youngblood Award voor aanstormend talent uit. And the winner is... beeldhouwer/installatiebouwer Jonas Wijtenburg. Omdat hij, aldus het juryrapport "met een groot gebaar bijna vanzelfsprekende installaties of beelden maakt die de fragiliteit van het moment laten zien. Daarbij betrekt hij de ruimte waarin de beelden organisch groeien en het karakter van de ruimte accentueren. Gezien het feit dat zijn materiaal restanten vormen van vroegere installaties of niet volledig uitgewerkte ideeën, wordt iedere ruimte die Jonas in beslag neemt een soort van atelier of opslag. Gezien zijn onorthodoxe werkwijze en de attitude van een ervaren doe-het-zelver zijn wij heel benieuwd naar de ontwikkelingen van zijn werk in de toekomst."

De reden dat we dit vermelden? Jonas' eindexamenwerk in de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten was ook óns opgevallen: in 2012 exposeert hij in één van onze Inkijk-galerieën.

@home: twee nieuwtjes

2011-09-02T14:01:00.009+02:00

Het werven van gastvrouwen/-heren/-gezinnen voor ons komende polderlicht@home-project is nu écht begonnen. Zowel op website méér-online als in dé buurtkrant van Oost Dwars door de Buurt staat een oproep: het kan dan ook bijna niet anders of de komende dagen krijgen we reactie(s) uit de Watergraafsmeer.

Serge Verheugen is tekenaar, schilder en beeldhouwer. Hij heeft weliswaar niet of nauwelijks ervaring met licht, maar zijn inventiviteit en vakmanschap zijn groot en hij komt ongetwijfeld met een verrassende oplossing. Serge is de negende kunstenaar op onze '@home-lijst'.

annebeth van der mark @ pmb

2011-08-31T16:20:00.006+02:00

Na Sandro Setola en Rachel de Boer is Annebeth van der Mark alweer de derde kunstenaar van wie we werk hebben gekozen voor in de centrale hal van het ProjectManagement Bureau (PMB)van de Gemeente Amsterdam. Annebeth maakt maquettes van op kalkpapier geprinte gebouwtjes. Van die maquettes maakt ze foto's, die op hun beurt tot forse formaten worden opgeblazen en in lichtbakken verwerkt. Drie van deze lichtbakken hangen vanaf vandaag in het PMB-gebouw. Van der Mark is onlangs afgestudeerd aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten: dit is haar eerste expositie in de 'echte wereld'.

the tree of death

2011-08-28T16:51:00.011+02:00

Lars von Trier’s Melancholia was dé grote concurrent van Terence Malick’s The Tree Of Life op het Filmfestival van Cannes. De twee films hebben nogal wat overeenkomsten. Ook in Melancholia zitten hallucinante space-scènes: we zien al in de eerste minuten dat de Aarde zal worden geraakt door de veel grotere planeet Melancholia, die zich tot voor kort verschool achter de zon. Alles wat in Malick’s evolutie-sequentie zo secuur is opgebouwd zal in één enorme big bang worden weggevaagd.

Net als in The Tree Of Life speelt het centrale verhaal van Melancholia zich af in familieverband. Een huwelijksfeest loopt behoorlijk uit de klauwen, en naast het onmogelijke gedrag van de depressieve bruid Justine dragen ook haar ouders, haar werkgever en tot op zekere hoogte haar schaapachtige bruidegom daar het nodige aan bij. Dit alles tot groot ongenoegen van zus Claire, die het luxueuze feest tot in de puntjes dacht te hebben georganiseerd. In dit deel van de film zit nog de nodige zwarte humor, maar in de tweede helft is daar geen sprake meer van. Doemplaneet Melancholia komt dan steeds dichterbij en dat maakt Justine steeds berustender en daarmee rustiger: ze lijkt het naderende Einde te verwelkomen en er zelfs enig fysiek genot aan te ontlenen (in een prachtige nachtelijke scène laat ze zich teder liefkozen door het spookachtige licht van de planeet.) Claire intussen raakt steeds meer in paniek als al haar vertrouwde zekerheden één voor één wegvallen: de stroom valt uit, de butler blijft weg, de fourwheeldrives weigeren, manlief pleegt zelfmoord... en dan blijkt uitgerekend die onberekenbare, labiele Justine degene om op te steunen als het erop aankomt.

Het is niet moeilijk om de naderende planeet te zien als een metafoor voor Justine’s depressie (de kleur van Melancholia is blue...) De bedreigde aarde staat voor de ‘normale’ Claire. De imponerende soundtrack komt uit Wagner’s Tristan en Isolde – ook al zo’n gedoemd tweetal dat elkaar vindt in de dood.

Melancholia is net als The Tree Of Life een 'bedachte' film vol zware thema's en dito symboliek. Maar waar Terence Malick zijn hoofdrolspelers als vehikelen gebruikt om een 'kosmisch' verhaal te vertellen, zet Lars von Trier planeten in om iets over de gemoedstoestand van zijn hoofdrolspelers te zeggen. Dat maakt Von Trier's film een heel stuk menselijker... en daarmee heel wat beter te verteren.

iOdyssey

2011-08-25T16:07:00.016+02:00

De firma Apple beschuldigt concurrent Samsung van het plagiëren van de iPad. Samsung op zijn beurt verdedigt zich door te verklaren dat die iPad van Apple helemaal zo origineel niet is. Het ding zou namelijk al voorkomen in de film 2001: A Space Odyssey, nota bene uit 1968. Allemaal oninteressant commercieel en octrooi-technisch gezever natuurlijk, maar dat Stanley Kubrick’s filosofische science fiction-meesterwerk weer ‘s in de belangstelling staat is wél leuk.

Dat '2001' ook voor de fan(aat) nog steeds nieuwe geheimen lijkt prijs te geven blijkt uit een aantal doorwrochte artikelen op de website van een zekere Rob Ager. Die komt ondermeer met de stelling dat de verhoudingen van de monoliet gelijk zijn aan die van het gebruikte Cinerama-beeldformaat (zij het 90 graden gekanteld). Oftewel: als de film begint met een paar minuten zwart scherm, kijken we feitelijk al naar de monoliet. En de monoliet is eigenlijk een filmdoek. Dat zet onze perceptie van de film enigszins op zijn kop. Beter gezegd: op zijn kant.

thuiskomer #8

2011-08-24T11:48:00.011+02:00

Antwerpen... een 'frietje steken' aan de Schelde, goddelijk bier drinken... en op visite bij het sympathieke kunstenaarspaar Iris Roevens en Bart Prinsen. Bart had een voorstel voor een installatie in onze Inkijk-galerie... dat echter vrijwel naadloos in ons komende polderlicht@home bleek te passen. Bart Prinsen -die met zijn spannende Randstad (foto) ook al meedeed aan het 'grote' Polderlicht in 2009- is daarmee de achtste naam op het programma.

zomergast van lieshout

2011-08-22T00:52:00.010+02:00

Het zou veel meer voor de hand hebben gelegen als VPRO's Zomergasten een kunstenaar had uitgenodigd die fel zou ageren tegen het anti-culturele politieke klimaat van 2011. Eentje die zou uitleggen dat de bezuinigingen van onze 'Staatssecretaris tegen Cultuur' een ongekende ramp gaan betekenen voor de sector...

Het werd Erik van Lieshout. En het woord 'bezuinigingen' viel pas in de laatste minuut. Net als in zijn werk bleef Van Lieshout dicht bij zichzelf en zijn fascinaties. Gast en gastheer zaten veelal op verschillende golflengtes: het moet voor Jelle Brandt Corstius hard werken zijn geweest met zo'n halve(?) ADHD-er aan tafel. Van Lieshout sprak in zoekende, hortende, halve, soms ronduit ontwijkende, maar altijd vol-Brabantse zinnen, en bleef drie uur lang zijn eigenste authentieke (en sympathieke) zelf. Dat en de geweldige fragmenten over -vooral Duitse- kunstenaars maakten deze 'achtbaan van een uitzending' zeer de moeite waard.

Hoogtepunt één: Klaus Kinski's monoloog over Jezus Christus die ontaardt in een verbaal gevecht met het publiek. Hoogtepunt twee: Jörg Immendorff die in het bijna laatste fragment zegt: "Als je musea laat vullen op basis van volksreferenda, dan weet je wat je krijgt... vullis!" en wiens tentoonstelling wordt geopend door Herr Bundeskanzler Schröder. Iets dat premier Rutte noch vazal Zijlstra óóit zouden doen. En daarmee werd het huidige politieke klimaat op de valreep tóch nog even becommentarieerd.

facebook & @home

2011-08-12T16:09:00.007+02:00

Amper hebben wij van Polderlicht er een eigen pagina opgezet, of een stel deugnieten dreigt het totale Facebook van het wereldwijde web te flikkeren. Aarzel dus niet te lang en meld u aan als 'vriend': nú kan het nog...

Afgelopen week hebben we drie kunstenaars gestrikt voor ons aanstaande Polderlicht@home-project. Daarmee staat de stand nu op zeven, en da's alweer bijna de helft. De nieuwe aanwinsten zijn Takako Higashihata, Marijke Neppelenbroek en Arjen Boerstra (foto). Takako is onlangs afgestudeerd aan de Rietveld Academie, Marijke aan het Sandberg Instituut. Arjen kennen we al langer; hij deed mee aan Polderlicht 2003.

een dagje rotterdam

2011-07-30T16:21:00.013+02:00

1. Op het voormalige terrein van de Rotterdamse Droogdok Maatschappij staat Neêrlands grootste expositiehal: de sfeervolle Onderzeebootloods. Het Scandinavische duo Michael Elmgreen & IngarDragset realiseerde er de enorme installatie The One & The Many. In de schimmige hal zien we een vier etages hoog flatgebouw, een openbaar toilet, een eenzame draaimolen en een louche parkeerterrein. Op het tweede gezicht blijkt zich daartussen een aantal figuranten op te houden: een hoodie hangt tegen een lantaarnpaal; een jonge moeder op een bankje heeft meer aandacht voor haar iPod dan voor haar kinderwagen; op een hekje zitten twee buurtwachten (of zijn dat echte suppoosten?) Een voor deze omgeving veel te dure auto wordt vakkundig gesloopt.

John: "Elmgreen & Dragset bouwden een mistroostige Vogelaarbuurt na. De catalogus refereerde aan Clockwork Orange, maar Andrea Arnold's Fish Tank is een betere vergelijking."
Loes: "Het zijn de kleine details die het meest intrigeren. Zoals een opgezette rat die naar een standbeeld in een perkje kijkt. Of een kunstboek dat in de vuilcontainer is geflikkerd. Het geheel ziet er goed uit, maar wat de installatie méér wil zijn dan een prachtig uitgevoerd decor, blijft toch een beetje een raadsel."

2. Aan de overkant van het water, in ateliergebouw Kunst & Complex, bezoeken we de alweer 17e aflevering van het Rotterdam VHS Festival. Zoals gebruikelijk bestaat het programma uit een selectie korte kunstfilms uit alle windstreken in talloze stijlen. Computeranimaties, (ultra-)korte documentaires en allerlei meer en minder maffe vondsten wisselen elkaar in hoog tempo af. Het publiek is enthousiast (elk filmpje krijgt applaus) en het bier vloeit rijkelijk.

Loes: "Wat opvalt is de hoeveelheid humor in de selectie. Daarin herkennen we de hand van mede-organisator Niels Post. Ga zo door, Niels!"
John: "Maar niet alles valt in de categrorie 'leuk'. Het laatste filmpje was het langst én het ongemakkelijkst. Alledaags van Vincent Dekkers is een videoportret van een Haags stel übertokkies. (Extreem) overgewicht, rookverslaving, de voedselbank en de Kinderbescherming: niks blijft ons bespaard... Tila en Jethro zouden zó in de Onderzeebootloods kunnen figureren."

john doe 2011

2011-07-28T22:37:00.009+02:00

John Doe, zo noemt zich de seriemoordenaar in de even naargeestige als spannende film Se7en (David Fincher, 1995), een klassieker in het thriller-genre. Doe is een ongenaakbare Engel der Wrake, zeer intelligent en zeer boosaardig. Zijn moorden zijn orgieën van geweld die gedurende lange tijd nauwgezet voorbereid zijn. Hij handelt naar een op religie en middeleeuwse geschriften gebaseerde ideologie, die hij op vele honderden pagina's heeft vastgelegd. En hij vermoordt onwetende, onschuldige mensen ten faveure van een Hoger Doel. Nadat hij gepakt is, brandt al snel een discussie los of het hier een gek of een ontspoorde ‘idealist' betreft. Vorige week bleek dat John Doe echt bestaat; alleen heet hij Anders.

op de valreep!

2011-07-27T21:02:00.010+02:00

In de laatste pakweg twee, drie jaar hebben wij bij verschillende medewerkers van het stadsdeelkantoor van Oost het idee geopperd om van het voormalige Dierenasiel in het Polderweggebied een broedplaats voor kunstenaars te (laten) maken. Omdat het een gotspe is om zo'n gebouw leeg te laten staan in een tijd dat betaalbare ateliers steeds schaarser worden. En omdat we het monumentale gebouw voor onze ogen zagen verkrotten. We zijn een keer binnengelaten om één en ander te bekijken; het was er nogal een bende maar we zagen ook mogelijkheden. Onze foto's en bevindingen stuurden we door naar verschillende mensen: we hebben nu eenmaal zo onze contacten bij 'Oost'... Maar het resultaat was nul komma niks. Of toch wel: een wat pissig telefoontje van projectmanager Eric van der Putten. Waar ons verstand zat. Waar we ons mee bemoeiden...

Vandaag een berichtje in Het Parool: het monumentale maar zeer onderkomen pand is gekraakt. Hoewel wij liever hadden gezien dat het stadsdeel zélf de ballen had gehad om er een leuke kunstenaarsplek van te maken, zijn wij verheugd over deze 'kraak'. Hopelijk weten de initiatiefnemers (men noemt zich De Valreep) er iets moois van te maken. Veel succes!

artzuid: wat een weelde!

2011-07-21T19:58:00.010+02:00

Bovenstaand 'kubistisch' beeld (Joy of Life van het duo Matthijs Bredewold en Ulrik Kristensen) is slechts één van de meer dan vijftig sculpturen die tesamen ArtZuid vormen. Grote beelden. Grote namen (Tinguely, Míro, De Saint-Phalle, Dubuffet, Rodin, Dalí, Appel, Gormley etc etc.) 'Klassiekers' wisselen af met typisch sixties-werk en eigentijds, fris spul. Velerlei stijlen dus, maar allemaal goed tot zéér goed werk. En dat staat allemaal 'gewoon', gratis en voor niks, langs de openbare weg: hoe is het mogelijk...

weer thuis

2011-07-19T10:58:00.012+02:00

Als alles goed gaat komt er een tweede editie van Polderlicht@home, onze licht-, geluid- en videokunstroute langs (privé-)adressen, en wel op de middagen van 28, 29 en 30 december. Niet in de Amsterdamse Oosterparkbuurt dit keer, maar een steenworp verder: in de Watergraafsmeer - althans een deel daarvan. CBK Amsterdam en Huize Frankendael hebben alvast hun medewerking toegezegd, alsmede de kunstenaars Balta, Tamar Frank, Sonja Karle en Mayke Verhoeven.

Het uiteindelijke streven is -net als in 2010- een route langs vijftien kunstwerken op vijftien locaties. Woont u in de strook tussen Ringvaart en Galileïplantsoen/Hugo de Vrieslaan en lijkt het u leuk en/of interessant om een kunstwerk te adopteren en als 'gastgezin' te fungeren? Laat het ons even weten!

goeie Morgen!

2011-07-14T10:18:00.003+02:00

De voormalige Belgische minister voor cultuur Bert Anciaux haalt hard uit naar het nieuwe Nederlandse cultuurbeleid. In een opiniestuk in de Vlaamse krant De Morgen roept de sociaal-liberaal de Belgische regering op een miljoen uit te trekken voor samenwerking met Nederlandse kunstenaars.

"Misschien moet Vlaanderen op dit historische moment, waar de duisternis valt over artistiek Nederland en we hier nog van zon, licht en warmte mogen genieten, de armen wijd open spreiden voor de Nederlandse kunstenaars. Nog meer dan vroeger. Daarom deze oproep aan de Vlaamse regering om de zonsverduistering in tulpenbollenland te beschouwen als de val van Amsterdam & Den Haag, het einde van een periode waar ontwikkeling en beschaving centraal stonden. Zet daarom de poorten van Vlaanderen weids open, schrap de schraperigheid voor cultuur en kunsten. Bied gastvrij Vlaams asiel aan de vele slachtoffers van een verwilderst regime!" (bron: vpro's 3voor12)

rond en rond

2011-07-10T18:26:00.006+02:00

Vandaag hebben we de expositie van Giny Vos in de Kunstkapel aan de Amsterdamse Zuidas bezocht. Round and Round is een indrukwekkende installatie, bestaande uit 4.096 'vakjes' die tesamen de gehele ronde muur van de kapel beslaan. Elk vakje is een 'pixel', samen vormen ze een rond scherm. Dat resulteert in extreem 'grove' (zwart-wit) filmbeelden. Vos toont afwisselend abstracte en figuratieve beelden uit allerlei bronnen: van de gebroeders Lumière tot bewakingsbeelden, van Eadweard Muybridge tot mobiele telefoon.

De sfeer in de ruimte is echt uniek, hier is een compleet andere, parallelle werkelijkheid gecreëerd. (Het geluid van het belegen jazz-bandje op het terras beneden doet daar gelukkig niets aan af.) Hooguit wil Vos iets te véél laten zien: de betovering die we bij abstracte sequenties ervaren -en waarbij het soms lijkt alsof de hele ruimte vibreert- wordt enigszins teniet gedaan door de beesten die we vervolgens over de muren zien rennen. Maar dat is wellicht een kwestie van smaak: Round and Round is een bezoek ronduit waard.

eno anno nu

2011-07-09T20:28:00.018+02:00

Een nieuwe plaat van Brian Eno is altijd de moeite van het uitchecken waard. Ook Drums Between The Bells staat weer vol soundscapes, met dat typische ruimtelijke geluid dat toch altijd warm klinkt, voorzien van spannende details. Dit is echter geen solo-plaat, maar een samenwerking met doem-poëet Rick Holland, wiens gedichten door verschillende (vooral vrouwelijke) sprekers worden opgelezen op monotone, statige/statische wijze. Niet ons kopje thee helaas. Naar verluid verschijnen één dezer dagen de instrumentale versies; daar wachten we dan nog maar even op. Luisteren kan hier. Wat een ongelooflijk mooie hoes trouwens!

halbe

2011-07-08T21:50:00.010+02:00

Halbe is van de VVD, dus liggen er VVD-ballonnetjes. Halbe leest graag Dan Brown, dus ligt er een boek van Dan Brown. Halbe luistert graag naar Metallica, dus klinkt Metallica uit de speakers. Halbe zit graag op de fiets, dus zien we beelden van een fietser. Halbe is onverzettelijk, dus zien we een loodzwaar aambeeld...

Dat laatste is de enige frivoliteit die samensteller Jan Hiddink zich heeft gepermitteerd; voor het overige is de tentoonstelling Halbe (sinds vandaag in De Melkweg) oppervlakkig, wordt er niks aan de verbeelding overgelaten en heeft het gebodene helemaal niéts met cultuur uit te staan. Het is daardoor een uiterst accuraat portret van onze staatssecretaris-tegen-cultuur. 'Halbe' is een geslaagde grap.

rachel de boer @ pmb

2011-07-05T21:21:00.009+02:00

Na Sandro Setola is het de beurt aan een tweede kunstenaar uit ons Polderlicht-bestand om te exposeren in 'ons' hoekje van het sjieke gebouw van het Project Management Bureau van de gemeente Amsterdam. Rachel de Boer maakt video-animaties, tekeningen en cut-outs met anonieme figuurtjes in extreem gestileerde omgevingen. De stijl oogt helder en fris, maar de inhoud is niet altijd vrolijk. Neem de 'tsunami-serie': daarin is leven alleen nog mogelijk in hoge torens, nadat de zee het land heeft verzwolgen. In het PMB-gebouw toont Rachel een aantal tekeningen op canvas en de animatie-loop 'Stijger', waarvan hierboven een still te zien is. In de film gaan mannetjes gestaag omhoog en even gestaag weer omlaag... heel toepasselijk tegenover de lift.

oh oh den haag!

2011-06-27T22:48:00.014+02:00

We waren vandaag in Den Haag.
Bij de Mars der Beschaving.
Op de radio heeft onze staatssecretaris-tegen-cultuur Halbe Zijlstra verklaard zich niet te kunnen vinden in die term. Alsof-ie een cultuurbarbaar zou zijn of zo. Nou meneer Halbe, zoals u de bezuinigingen van dit heilloze kabinet doorvoert, bént u dat ook. Volgens Unesco hanteert een beschaafd land de norm van één procent (1%) van haar Bruto Nationaal Product aan Cultuur. Daar zit Nederland vér onder! En dan nóg een kwart wegbezuinigen? En waarom plotseling zo gevoelig voor 'harde' woorden? 'Linkse hobbies' en 'subsidieslurpers' zijn óók geen koosnaampjes.

We waren vandaag in Den Haag.
Omdat we boos zijn.
Boos omdat alle protesten, aanbevelingen, tips en soms verregaande toezeggingen vanuit de culturele sector tegen dovemansoren gericht bleken en die arrogante Zijlstra niets, niets van zijn plannen wenst aan te passen. Boos omdat we een regering hebben die een bloeiende, internationaal vermaarde, culturele scene nog nét niet de nek omdraait, maar er wel een substantieel deel van gaat amputeren. Boos omdat kunstenaars zelf meer inkomsten moeten binnenhalen en er meer mecenassen moeten komen, maar ondertussen het btw-tarief wordt verhoogd. Boos ook omdat tweederde van de Nederlanders die plannen lijkt te steunen. Omdat al die hardwerkende burgers liever lekker worden gemaakt met idiote kadootjes als '130 km per uur mogen rijden op de Afsluitdijk'. Omdat Rutte en Co. weigeren om die échte subsidieslurper, die onbetamelijke, ontzettende dure en volstrekt asociale want oneerlijke hypotheekrenteaftrek, af te schaffen. Omdat ze zó graag vriendjes met Amerika willen blijven dat ze miljarden weggooien (dat heet 'investeren') in vliegtuigen waar de Amerikanen zélf al lang niet meer in geloven. En omdat de Grote Geperoxydeerde Roerganger Van Het Onderbuikgevoel het liefst alles wil verbieden dat 'm niet zint en/of kritiek op 'm heeft. Ramsey Nasr gaf vanmiddag een rake, bijtende, kippenvel veroorzakende toespraak waarin het onzalige beleid van regering en gedoogpartner tot op het bot werd gefileerd. Het zal waarschijnlijk niet lang duren of de PVV dient een motie in om het instituut 'Dichter des Vaderlands' te verbieden.

We waren vandaag in Den Haag.
Om te demonstreren.
Tégen het Kabinet Wilders (pardon: Rutte) en vóór Kunst en Cultuur. KUNST! En CULTUUR! Omdat we daarvan houden! Omdat het leven een stuk leger, killer en zinlozer is zonder kunst. Omdat kunstenaars -en dat bleek vandaag op het Malieveld wel weer- tot de mooiste mensen ter wereld behoren. Omdat kunst tot het beste, waardevolste, verhevenste, humaanste behoort dat wij mensen voortbrengen. Omdat wij er zodanig in geloven, dat we er massa's liefde, passie, tijd en energie in steken. Omdat we een ouderwets stelletje idealisten zijn dat nog gelooft in het aloude socialistische adagium 'verheffing van het volk'. Oók als een deel van dat volk daar geen boodschap aan lijkt hebben. Paarlen voor de zwijnen blijven immers paarlen. (Tja, en zwijnen blijven zwijnen...)

We waren vandaag in Den Haag.
En vanaf het Malieveld gingen we door naar het Binnenhof.
Overal politie want dat was 'tegen de afspraak'. Huh? We wisten al wekenlang niet beter of we zouden naar het Binnenhof trekken en dan zou dat ineens niet meer mogen? Omdat burgemeester Van Aartsen (een VVD-er, jawel) anders besliste? Ha! 'Willen we naar het Binnenhof, gáán we naar het Binnenhof!' Daar werden we verwelkomd door een cordon ME... en na een wat luidruchtige maar verder volkomen vreedzame sit-in van pakweg een uur werden we op een schandalige manier de straat uitgeveegd. Maar zoals één van de demonstranten zei: we komen terug, en dan zijn we met meer. Tot dan, Den Haag!

voorwaarts mars!

2011-06-23T14:17:00.003+02:00

the tree of life

2011-06-18T13:01:00.015+02:00

2001: A Space Odyssey, Stalker, Koyaanisqatsi, The Cremaster Cycle, Enter The Void... wij zijn dol op ambitieuze speelfilms die op grootse wijze Het Mysterie Van Het Leven En De Dood willen vatten in twee á drie uur, als het even kan met een bombastische soundtrack en imposante natuurbeelden. In die categorie valt ook Terrence Malick's The Tree Of Life, die momenteel in de filmtheaters draait. Het centrale verhaal gaat over de het wel en wee van een katholiek Amerikaans gezin in de fifties. Pa (Brad Pitt) is autoritair en heeft losse handjes, ma (een prachtige Jessica Chastain) cijfert zichzelf continue weg, het pubergedrag van de oudste zoon speelt op. Ondanks dat blijkt het leven vol met door de Goede God gegeven kleine en grote mirakels als babyvoetjes, vlinders, zeepbellen, donkere zolders, het nachtgoed van de buurvrouw en héél veel bomen.... Maar dan overlijdt één van de zoons en rijst de vraag: wat is de Zin Van Alles? En is er wel enige Zin? En waarom laat Hij daarboven dat toe?

Om de intrinsieke waarde en tegelijkertijd de volslagen futiliteit aan te tonen van 's mensens wel en wee in Het Grote Plan Van God haalt Malick veel, héél veel uit de kast. Aan het begin van de film zit een bijna 20 minuten durende 'evolutie-sequentie': we zien het heelal (á la 2001), de oerknal, het ontstaan van de aarde, het onstaan van leven, borrelende gassen, watervallen, ééncellige wezens, dinosauriërs etc., dit alles gelardeerd met 'hemelse' koormuziek. Hoogdravend maar heel mooi gedaan. Ook het middengedeelte over het gezin begint fraai, maar begint gaandeweg steeds meer te irriteren: de personages blijven aan de oppervlakte, ze zijn slechts vehikelen om de Boodschap van de film te onderstrepen. De 'wijsheden' van de voice-over gaan steeds holler klinken.

Aan het eind komen we in een soort 'hiernamaals' terecht waar de getormenteerde gezinsleden elkaar terugzien. Maar waar dit een soort emotioneel hoogtepunt vol Verlossing en Vergiffenis zou moeten zijn, voelen wij slechts ergernis. Het zijn ronduit kitscherige scènes, boordevol vage new age-symboliek, quasi-religieuze rimram en hooguit de suggestie van diepgang. Tegen die tijd hangt ons ook de overdreven mooifilmerij en de pompeuze muziek danig de keel uit. The Tree Of Life blijkt een hol klinkende scheet, waarvan de aftiteling de échte Verlossing vormt. Amen.

delusion in het muziektheater

2011-06-13T10:02:00.019+02:00

Een impressie door John - De stevig in de toenmalige New Yorkse avant garde verankerde Amerikaanse componiste, muzikante, film- en videokunstenares Laurie Anderson drong in 1983 de mainstream binnen met de onmogelijke, doch o zo intrigerende hitsingle O Superman. En de andere zeven composities op de fenomenale elpee Big Science bleken zelfs nog heel veel beter. Grijs gedraaid heb ik die plaat! Anderson's vier durende multimedia-performance United States I-V, waar de nummers van Big Science een deel van waren, werd in 1983 tijdens het Holland Festival opgevoerd in Amsterdam. Ik was daar dolgraag bij geweest, maar ja: te duur en -toen nog- te ver weg. Lang spijt van gehad.

Laurie Anderson's tweede plaat Mr. Heartbreak had weliswaar zo zijn momenten, maar miste de brille van het debuut, de daaropvolgende concertfilm Home Of The Brave was zo-zo en, zoals dat dan gaat, mijn interesse voor Anderson's werk droogde langzaam op. Zijdelings druppelde er nog wel eens wat info binnen (Anderson bleef gestaag platen maken, trouwde met überhork Lou Reed), Big Science werd zo eens per jaar uit de kast gehaald en bejubeld, maar dat was het dan ook.

Bijna dertig jaar later: of we kaartjes willen voor Delusion, de nieuwste show van Anderson. In het sjieke Amsterdamse Muziektheater. Nota bene wéér tijdens het Holland Festival. Nou graag!

Gisteravond: de Grote-Laurie-Anderson-Inhaalslag. De avond wordt ingeleid door Bart Boone, een nerveus orerende opera-kenner(?) die vooral heel vaak herhaalt dat-ie niet in herhaling wil vallen en tussendoor vertelt dat Anderson in haar eentje optreedt, omringd door filmprojecties, zichzelf op viool en keyboard begeleidt, op persoonlijk manier thema's uit de Amerikaanse cultuur behandelt en vooral verhalen vertelt. Niks dus dat we niet binnen tien minuten ook zelf kunnen ervaren als we eenmaal in de zaal zitten en Delusion aanvangt.

Een drone klinkt en Laurie Anderson komt op. We zitten ver genoeg van het podium vandaan om niet te zien hoe de tijd vat haar heeft gehad: zo in de verte lijkt het nog steeds die lichtelijk androgyne vrouw van de Big Science-hoesfoto. Ze begint te vertellen: haar expressieve stem blijkt onveranderd, met die nauwkeurige, wat trage dictie, ook goed te verstaan voor wie de boven het podium geprojecteerde Nederlandse vertaling niet meeleest. Anderson vertelt over haar overleden moeder. Over haar hondje Lolabelle. Over dieren met baarden die er daardoor slim uitzien. Over haar voorouders die niet in Zweden maar in IJsland woonden. Over wie zich eigenaar van de maan mag noemen... losse anekdotes zijn het, de één boeiender dan de ander, met soms grappige wendingen, vaker niet dan wel ondersteund door de (opvallend minimale) videoprojecties en het sobere licht-design. Tussendoor klinkt er wat donder en regen, en zo af en toe een korte flard van een electronische beat. Anderson speelt losjes op haar vervormde viool, beroert zo nu en dan een paar toetsen van haar keyboard.

En dan, plotseling, na een minuut of 70, zonder ook maar het geringste spoortje van een climax is Delusion voorbij. Was het bijzonder? Best wel. Was het goed? Mwoah... wat mij betreft kabbelde de voorstelling toch een beetje te veel voort. En voelde het gebodene -in tegenspraak met de precisie waarmee het werd uitgevoerd- toch wat al te vrijblijvend aan. Maar bovenal miste ik datgene dat Big Science (nog steeds) zo onweerstaanbaar maakt: muzikaliteit. Ritmisch raffinement. Sterke melodieën. Goeie songs.

sandro setola @ pmb

2011-05-23T09:46:00.011+02:00

Wij van Etalagegalerie Inkijk zijn door het prestigieuze Project Management Bureau (PMB) van de Gemeente Amsterdam gevraagd om in een hoekje van de hal van hun hoofdkantoor een kleine doch fijne expositieruimte te beheren. Het betreft tweedimensionale en/of videokunst met architectuur, bouwen, (groot-)stedelijke structuren en aanverwante zaken als belangrijkste thema's. De eerste exposant is Sandro Setola: hij toont zijn grappige animatiefilmpje Form Follows Life en de grote tekening Sol. De expositie, die zes weken zal duren, is alleen toegankelijk voor van toegangspasjes voorziene PMB-medewerkers en –gasten, maar de twee getoonde werken zijn -naast nog veel meer- te bewonderen op Sandro's website.

overheid, waar is uw eer?

2011-04-17T12:23:00.002+02:00

"Wie nu nog gelooft in een redelijke overheid, gelooft ook nog in de Kerstman. De regering voert een oorlog tegen de kunsten." Een uiterst helder opiniestuk van componist Peter-Jan Wagemans in de Volkskrant.

kunst in de kast

2011-03-26T09:54:00.009+01:00

Steeds vaker zetten enthousiaste do-it-yourselvers kleinschalige kunst- en muziekinitiatieven op, ver buiten de officiële kanalen om, op ongebruikelijke, informele, vaak private plekken.

In het appartement van Hansje van Halem, zomaar ergens in een doorsnee straat in Amsterdam-Oost, staat een antieke Duitse vitrinekast met de naam Schrank8. Eén keer per maand wordt in deze kast een mini-expositie ingericht, veelal werk van een grafisch vormgever. De exposities zijn tijdens de openingen en op afspraak te bezichtigen. Gisteren waren we op de opening van een interessante installatie van het duo Pinar en Viola. 'Diva Opaque' is letterlijk een Schaufenster van het Westerse, verleidelijke vrouwbeeld, zoals we dat kennen uit reclames en (erotische) tijdschriften. Met één verschil: alle vrouwen op de talloze foto's en fotootjes zijn (handmatig of digitaal) voorzien van een Oosterse sluier. Het resultaat is -zonder een duidelijke uitspraak te doen- mysterieus, prikkelend en uiterst aktueel.

In de kleine woonkamer passen tientallen, veelal jonge mensen (opvallend: de snor is terug!) en zelfs dan is er nog voldoende ruimte over voor een DJ en voor een bar. De drankjes en de heerlijke Oriëntaalse hapjes smaken goed, we maken een praatje met de sympathiek gastvrouwe zelve, bewonderen haar mooie affiches aan de muur en werpen nog een laatste blik op de tentoonstelling. De volgende keer zijn we er graag weer bij.

do you remember [reprise]

2011-03-16T20:40:00.004+01:00

Een half jaar geleden exposeerde onze eigenste Loes Diephuis haar installatie Do You Remember in een bouwvallige opslagplaats aan de Amsterdamse Ceintuurbaan. Eén van de vele, véle bezoekers was cameraman Ton Offerman. Zijn sfeervolle registratie staat nu online. Opdat wij niet vergeten...

jonge wilde(rs)

2011-03-04T09:45:00.001+01:00

ga open [2]

2011-02-24T22:49:00.010+01:00

ga open [1]

2011-02-21T19:46:00.010+01:00

Op woensdagavond a.s. staat stadsdichter van Amsterdam F. Starik op het Museumplein om het sterke verlangen naar de heropening van Stedelijk- en Rijksmuseum uit te drukken. Hij deelt ansichtkaarten uit met daarop zijn gedicht Museum. Wij van Polderlicht projecteren datzelfde gedicht op de blinde muur naast de toegang van Albert Heijn in het 'ezelsoor' op het Museumplein. Tegen het verstrijken van de tijd, voor de moed der wanhoop, van invallend duister tot de supermarkt sluit: een piepkleine demonstratie.

Alles komt goed. Tijd gaat voorbij met een vloek / en een zucht. Wat nieuw is zal oud zijn. Waar je / naar zocht raakt toch zoek. Wat dicht leek kan open.

Donker bleek licht. Blijf hopen. Alles komt terug. / Onder het doek. Een gereinigde gevel. Zalen vol / bouwstof. Een man die met zijn vinger de tijd / wegpoetst. Aanwezig. Afwezig. Alsof. Wat we / bewaren bestond al. Alleen jouw ogen nog niet.

Laten we doen alsof je wat ziet. Leef / in vertrouwen. Wat oud was zal nieuw zijn. / Blijf bouwen. Alles wat zoek lijkt komt terug.

Straks valt het doek. Echt. Tijd gaat zo vlug. / Alles komt goed. Alles komt terug. Alleen jij / niet. Kijk dus. Ga open.

© F. Starik stadsdichter Amsterdam, 23 februari 2011 / lichtprojectie: stichting Polderlicht / foto: Maarten Brante

schaduwstuk

2011-02-06T19:55:00.022+01:00

Vandaag bezochten we Shadowdance in de Amersfoortse Kade: een expositie over schaduw(-effecten) in de kunst. Van subtiele miniatuurtjes tot muurvullende interactieve projecties, van video via fotografie tot kinetische objecten; de veelheid aan stijlen en invalshoeken resulteert in een afwisselende, plezierige, bijna feestelijke tentoonstelling waar wij heel erg blij van werden. Opvallend hoe tijdloos de expositie aanvoelt: 'klassieke', moderne en postmoderne werken staan gebroederlijk naast en tussen elkaar opgesteld. De fascinatie voor licht en schaduw blijkt van alle tijden.

Shadowdance kent heel wat hoogtepunten, maar wellicht het meest intrigerend is de film The Shadow Piece van David Claerbout. De camera staat gericht op de vrijwel lege hal van een openbaar gebouw. Zo nu en dan komt er iemand aanlopen die naar binnen wil, maar hij of zij komt niet verder dan de deur; want zo licht en open als het moderne gebouw oogt, zo hermetisch gesloten blijkt het te zijn. Alleen schaduwen komen over de drempel.

De in contrastrijk zwart-wit geschoten film lijkt in alles een produkt van de jaren '50, maar het vreemde is dat dit soort filmkunst, deze manier van kijken, in die tijd nog niet eens bestónd. Wat blijkt? De basis van The Shadow Piece is een architectuurfoto uit de fifties, waaraan Claerbout digitaal bewegende mensen heeft toegevoegd.

wit zwart goud

2011-01-27T04:33:00.003+01:00

Na nauwgezette inspectie van onze paspoorten mogen we het bedrijf binnen. De ontvangstruimte aan het eind van de gang oogt wat gewoner en kleiner dan we hadden verwacht. Er zijn zo’n vijfentwintig, dertig aanwezigen. Een voortvarende kunstcommissie, naar eigen zeggen gesteund door een enthousiaste directeur, koopt zo nu en dan werk aan voor de bedrijfscollectie en viert dat met een expositie voor het personeel. Wij zijn vandaag uitgenodigd (bedankt, Jacq!) bij de opening van White Black Gold, een duotentoonstelling van Frederik van Simaey (een Belgische kunstenaar die zo te zien wel een triple of twee lust) en de Nederlandse Anne Wenzel. Van Simaey toont uitgevouwen reddingsdekens; ingelijste, goudkleurige readymades die bijna absurd goed passen op deze locatie; Wenzel is aanwezig met gothic keramieken beelden, waaronder een serie 'portretten' van Hitler’s herdershond Blondie. De ogenschijnlijk totaal verschillende werkwijzen van de twee worden op een verhelderende manier naar elkaar toegepraat door NRC-criticus Hans den Hartog Jager. Er is een wijntje, er is een olijfje, er is een fijn gesprek. Ach, kunst en kunstliefhebbers, ze gedijen eigenlijk overal. Dus ook hier, in De Nederlandsche Bank.

halbe...

2011-01-21T05:14:00.009+01:00

Je zou van een Staatssecretaris van Cultuur mogen verwachten dat-ie verstand heeft van kunst. Er een warme belangstelling voor heeft. De belangen behartigt van de sector die hij vertegenwoordigt. Helaas, we moeten het doen met de ongelooflijke droplul Halbe Zijlstra.

flashmob!

2011-01-19T19:51:00.011+01:00

Op zaterdag a.s. om 15.00 uur organiseert Edwin Stolk de happening A Life Changing Experience bij de ingang van De Appel. Hij roept eenieder op om samen een wachtrij te vormen vanaf de kassa tot ver op de straat. Men gaat niet naar binnen, maar staat in de rij van 15.00 tot 15.30 uur, en daarna gaat iedereen zijn eigen weg.

Deze flashmob is een reactie op het idiote regeringsstandpunt dat bezoekersaantallen bepalen of een museum belangrijk is of niet. Tegelijk laat de wachtrij zien hoe veel mensen denken over de plannen van de regering. Wij zeggen: ga erheen! En tip ook anderen! Een actie als deze heeft alleen effect als er veel mensen meedoen!

terugblik@home [10]

2011-01-13T19:31:00.000+01:00

Zevenendertig bezoekers van polderlicht@home hebben de moeite genomen om ons enquête-formulier in te vullen en terug te sturen. De antwoorden leiden tot de volgende conclusies:

Het concept achter het project wordt hoog gewaardeerd. Menigeen geeft het rapportcijfer 10(!), niemand geeft lager dan een 7. Het gemiddelde cijfer is maar liefst een 8,9. Wauw! Het gemiddelde niveau van de kunstwerken krijgt een iets lager maar -gezien de grote diversiteit- nog altijd zeer behoorlijk rapportcijfer, een 7,5.

Smaken verschillen, zo ook die van onze bezoekers. Zo blijkt bijvoorbeeld dat velen het filmpje No No No van Elodie Pong in Kringloopbedrijf De Lokatie (foto) niet erg waardeerden, terwijl anderen er juist heel enthousiast van werden. Over andere kunstwerken is men eensgezinder: de videofilm van Femke Moedt, de geluidssculptuur van Nico Parlevliet en de interactieve LED-kaarsjes van Tim Olden vielen bij 90% van het publiek in de smaak. En de bijdrage van Wiersma & Smeets vond iedereen geweldig.

Vrijwel iedereen beoordeelde de lengte van de route als precies goed, en ook de informatievoorziening vonden de meesten goed. En stel dat we volgend jaar wéér een project als dit organiseren, dan wil de helft van de respondenten best wat méér betalen dan vijf euro, en geven net zo veel mensen aan dat ze best gastvrouw- of heer willen zijn! Kortom, allemaal verheugende uitkomsten!

Oh ja, en nog even dit: Marie Meeusen is Belgische en woont in Amsterdam. Op haar blog Huiverinkt schrijft ze wat ze hier zoal voor haar kiezen krijgt. Klappen op haar schouders bijvoorbeeld. Kusjes op haar voorhoofd. Of een kaartje voor polderlicht@home...

terugblik@home [9]

2011-01-12T17:10:00.000+01:00

In de gezellig rommelige woonkamer van de Egyptisch/Nederlandse familie Gamei-Visser staat een vitrinekast met daarin een verzameling zeer fragiele Egyptische parfum-flesjes. Daarboven plaatsten we -niet geheel zonder risico- een monitor met daarop de delicate film Budo van Femke Moedt: een vrouw loopt/schuift met haar voeten ge-taped op twee wijnglazen.

terugblik@home [8]

2011-01-11T17:05:00.000+01:00

Tim Olden -de helft van het duo Blendid- maakt interactieve, technisch hoogst geavanceerde licht- en videoinstallaties. Zo ook het werk dat hij voor in zijn eigen woonkamer maakte: een groep met LED-licht gemaakte 'theelichtjes', waarvan precies diegenen uit- en weer aangingen waar iemand zijn of haar hand boven bewoog. Of die allemaal tegelijk uitgingen als het échte theelichtje werd uitgeblazen. Een wonder van techniek, deze Computational Candles, maar dan wel met een Kerstsfeertje...

terugblik@home [7]

2011-01-10T14:44:00.001+01:00

Een bruikleen van het Eindhovense Centrum Kunstlicht in de Kunst: City Lights is een 'historisch' werk uit 1981 van sigarenfabrikant en would be-uitvinder J.Jacobson. Feitelijk geen echt kunstwerk maar een 'kunstig' prototype van wat ooit bedoeld was als de aankleding van de hele voorgevel van een museum. Een 'doos' met daarin een eeuwig doorgaand spel van zwarte lamellen tegen een oplichtende witte achtergrond, steeds andere raampartijen in steeds andere flatgebouwen suggererend.

terugblik@home [6]

2011-01-09T14:38:00.004+01:00

De eigenaar/drukker van atelier grotesQue overleed vijf jaar geleden. Sindsdien lijkt de tijd in deze ouderwetse loodzetterij/-drukkerij te hebben stilgestaan. Voor deze beladen plek bedacht Paul Baartmans een lichtinstallatie: een soort oplichtende 'lijkwade' rondom de drukpers, zijnde een hommage aan zowel de overleden drukker als aan een verloren ambacht. Het werk werd gecompleteerd door twee grote neon 'accolades' (foto) langs één van de letterkasten. De titel: reQuiem.

terugblik@home [5]

2011-01-08T14:29:00.003+01:00

Nico Parlevliet werkt aan een serie geluidsobjecten, elk gebaseerd op een meer of minder bekend werk uit de kunstgeschiedenis. Het werk dat hij in De Oase ('woonkamer van de Vrolikstraat') liet zien, is gebaseerd op de kopergravure 'Musicerend Echtpaar' van Lucas van Leyden [1494-1533]. Daarop een man die een luit aan het stemmen is; zijn vrouw stemt een vedel. De geluidssculptuur Music Making Couple (Tuning) genereerde lange, langs elkaar schuivende klanken, die tesamen een hypnotiserende drone vormden.

terugblik@home [4]

2011-01-07T14:24:00.001+01:00

De statige werkkamer -gelegen in het 'sjiekste' huis van allemaal- van genetisch bioloog en politicus (en voormalig stadsdeelvoorzitter) Martin Verbeet heeft een hoog plafond met in het midden een klassiek rozet. Melissa Cruz Garcia 'vergrootte' het rozet met extra ornamenten en voegde er kleur aan toe. Echo & Narcissus was een simpele doch stijlvolle toevoeging, speciaal voor deze ruimte bedacht.

terugblik@home [3]

2011-01-06T14:08:00.001+01:00

Bas Peeters was één van de twee deelnemende kunstenaars die een werk maakte voor in zijn eigen woonkamer. Hij koos niet zozeer voor licht alswel voor de reflectie ervan, en maakte daartoe een Oriëntaals bidkleed op zijn vloer met stukjes van kapotgeslagen kerstballen. Een clash van christelijke en islamitische elementen, met letterlijk 'schitterend' resultaat. Het bidkleed was -zoals het hoort- gericht naar het Oosten; geheel in stijl moesten bezoekers hun schoenen uitdoen alvorens de ruimte te mogen betreden.

time flies when you're having fun

2011-01-05T20:56:00.021+01:00

On Kawara maakt schilderijen met daarop de datum van de dag waarop hij ze schildert. Elke keer op hetzelfde formaat, met dezelfde verf, in dezelfde stijl. En dat al sinds halverwege de jaren ‘60. Hij heeft inmiddels duizenden van deze date paintings gemaakt. Dat iemand daarvoor kiest, oké (zeker in een periode waarin conceptuele kunst hot is), maar wat brengt hem ertoe om dat vervolgens decennia lang vol te houden? Oosterse koppigheid? Zen? Door voor deze zéér specifieke aanpak te kiezen heeft Kawara immers zoveel andere opties uitgesloten. Want ook de zaken die hij er ‘bij’ doet gaan over de beleving van tijd: zo stuurt hij elke dag een briefkaart naar vrienden met daarop het tijdstip waarop hij is opgestaan. En er is zijn werk One Million Years, een kloek boekwerk in tien dikke delen met daarin niet één, maar twéé miljoen jaartallen: van 1.000.000 jaar geleden tot nu (Past), en van nu tot over 1.000.000 jaar (Future).

John: ”Vanaf het moment dat ik On Kawara’s werk leerde kennen heeft het me gefascineerd. Ik hoefde er dan ook niet lang over na te denken toen ik las dat mensen werden opgeroepen om in het tijdelijk geopende Stedelijk Museum mee te werken aan het performance-gedeelte van One Million Years. Het hele werk wordt voorgelezen: op de ene dag jaartallen uit Future, op de andere dag jaartallen uit Past. De medewerking bestaat uit één uur oplezen, door een man en een vrouw: zij doet de even, hij de oneven getallen. Eén uurtje... dat is niets in het licht van de honderden eeuwen die het project omhelst. Eén uurtje meewerken en daarmee voor altijd een onderdeel zijn van een tijdloos meesterwerk!

“Vanmiddag was het zover. Samen met een mij onbekende vrouw (die Jacqueline blijkt te heten en een frisse kijk op kunst heeft) neem ik plaats aan de witte tafel. De mensen die vóór ons aan de beurt waren oogden uiterst relaxed, maar ik voel me gespannen. “Begin maar gewoon, concentreer je, vind je ritme, het kan niet fout gaan!”, zegt onze ‘gastheer’ geruststellend. Daar gaan we! Mijn eerste jaartal is 784.493 BC. Seven hundred and eightyfour thousand, four hundred and ninetythree beecee. Eén getal stelt niks voor, maar continue een nét wat ander getal uitspreken valt niet mee. Het vraagt de nodige concentratie om alles in het Engels en tegelijk zonder versprekingen op te lezen. En op al die kleine rotcijfertjes te blijven focussen. Af en toe sluipt er toch een foutje in en zeg ik een even getal op en/of mijn voorleespartner een oneven. We doen alsof er niks aan de hand is en gaan stug verder. Want tja, wat moet je anders?

De jaren, de decennia, de eeuwen vliegen voorbij, het gestage ritme twee of drie keer lichtelijk onderbroken voor een miniem slokje water. Soms is het druk om ons heen en wordt er gepraat of gelachen (toch wel hinderlijk in deze galmbak), soms staat er vrijwel niemand. Voor zover ik dat kan zien tenminste: ook na een hele pagina tot een goed einde te hebben gebracht durf ik amper van het ‘telefoonboek’ op te kijken. Want in tegenstelling tot wat ik heb gelezen over de ervaringen van anderen, wil het rustgevende Kawara-gevoel bij mij maar niet komen. Niks geen ‘zen’ of iets dergelijks. Ik blijf gespannen. En dan komt, als vanuit het niets, de gastheer op ons af en zegt dat onze tijd om is. Huh? Is er al een uur versteken? "Dat kan niet, we zitten pas op de helft!" We kijken elkaar verbaasd aan: ons uur lijkt wel voorbij te zijn gevlogen. Het is waar: On Kawara doet weirde dingen met tijd."

terugblik@home [2]

2011-01-04T18:58:00.000+01:00

Pakweg 80% van alle polderlicht@home-bezoekers heeft via de mail een kaartje gereserveerd. Dat betekent dat hun mailadressen hebben. Dat we hen kunnen benaderen. En dus hebben we gisteren een klein enquête-formulier de deur uitgedaan. Waarin we vragen om rapportcijfers uit te delen voor concept en inhoud van de tentoonstelling. Welke kunstwerken het meest in de smaak vielen. En welke het minst. We vragen of de route niet te lang was. Of te kort. En nog zo het één en ander. De formulieren komen inmiddels gestaag binnen, en er beginnen zich een paar duidelijke publieksfavorieten af te tekenen: zo krijgt de installatie van Wiersma & Smeets [foto] veel bijval. Over een week leest u hier de exacte resultaten.

terugblik@home [1]

2010-12-30T21:44:00.014+01:00

Polderlicht@home is afgerond. En het was een succes. Dat vonden onze gastvrouwen -en heren, dat vonden onze kunstenaars, dat vonden onze bezoekers. En dat vond ook journalist Jan Pieter Ekker. Onderstaande tekst verscheen gisteren op zijn website, en vandaag -in een iets ingekorte versie- in Het Parool.

Polderlicht@home: van opblaassculpturen tot hele en halve kerstballen

“Welkom, ik ben Ans. Ik was net aan het vertellen dat ik niet één maar twee kunstwerken in huis heb”, zegt de vrouw die zojuist de deur open heeft opengedaan. In haar halletje staan twee andere bezoekers. “Misschien herkent u het wel” zegt Ans, terwijl ze naar de bewegende portretjes van Humphrey Bogart en Ingrid Bergman wijst die in het halletje tussen haar eigen familiefoto’s hangen. “Dat is die acteur”, zegt de jongen. “Uit Casablanca”, weet het meisje. “Mogen we ook even naar de andere foto’s kijken?” vraagt het meisje.

De vrouw knikt. “Dat is precies de bedoeling. De organisatie heeft goed gekeken waar de kunstwerken het beste passen.” Ze leidt haar bezoek naar de woonkamer. Op een monitor op de bovenste plank van een vitrinekast boordevol parfumflesjes is een filmpje bezig. Daarin balanceert een vrouw op twee aan haar voeten getapete wijnglazen. “Het is gemaakt door Femke Moedt. Zij is net afgestudeerd aan de Rietveld Academie”, zegt Ans. “Ze is geïnspireerd door geisha’s. Die lopen vaak op houten blokken. Het is geen truc. Ze loopt echt op de glazen. Het is een keer misgegaan. Toen had ze een enorme snee in d’r voet.” Dan gaat de bel. Nieuw publiek voor het prachtige filmpje..

De kunstwerkjes maken deel uit van Polderlicht@home, een kleine, fijne kunstroute door de Oosterparkbuurt. Op 17 locaties is gedurende drie dagen bijzondere licht-, geluid- en videokunst te zien van veelbelovende nieuwkomers en gevierde (licht-)kunstenaars. “De kunstwerken gaan op hun eigen manier een relatie aan met de ruimte waarin ze staan opgesteld, of dat nu een woonkamer is, een zolder of een winkel”, aldus organisator John Prop.

Prop en Loes Diephuis stopten vorig jaar met de organisatie van Polderlicht, een lichtfestival rond de Polderweg, maar na een bezoek aan een lichtmanifestatie in het Ruhrgebied begon het toch weer te kriebelen. Zoiets wilden zij ook, maar dan kleiner en intiemer. “In Duitsland moest je soms wel een half uur lopen tussen twee locaties. Onze route kun je als je een beetje doorloopt in een uur of drie doen.”

De plattegrond van de Oosterparkbuurt is het entreebewijs. In Props achterkamer staat het eerste werk: een opblaassculptuur van Femke van Heerikhuizen. Als je op een knopje drukt, blaast een stofzuiger een zoetroze pop vol lucht, die vervolgens met een potlood zenuwachtig op een stuk papier begint te tikken. Even verderop, in de theaterzaal van het ‘woonzorgcentrum’ Kastanjehof aan het Kastanjeplein, wordt een hypnotiserende kortfilm vertoond van de Iraanse Sara Rajaei: Forever for a while. Er worden ook oudjes zonder kaart naar binnen gerold; sommigen vallen al snel in slaap.

Op een rozet aan het plafond van de studeerkamer van voormalig stadsdeelvoorzitter Martin Verbeet is een lichtinstallatie te zien van Melissa Cruz Garcia. Terwijl Verbeet vertelt dat de maakster uit Colombia komt, ze dertig is en afgestudeerd in Den Haag, biedt zijn vrouw thee en kerststol aan. In de woonkamer van ruimtelijk vormgever Bas Peeters ligt een door hem zelf vervaardigd kleed. Het schitterende werk is gemaakt van hele en halve kerstballen in de kleuren rood, goud en zilver. “Het geluid hoort er ook bij”, bromt Peeters vanuit de andere kamer als zijn bezoek een tikje ongerust kijkt waar het babygehuil vandaan komt. Bij de deur heeft hij visitekaartjes liggen.

In de achterkamer van Peter Wildenburg staat een prototype voor een lichteffect met lamellen, ontworpen door de sigarenfabrikant J. Jacobson (1904-1998) die in zijn vrije tijd een enthousiast uitvinder was (hij bedacht onder meer een scherm waarop in het volle zonlicht kon worden geprojecteerd en een tube zonder dop). Het model is in bruikleen van het Centrum Kunstlicht in de Kunst uit Eindhoven (de lichtstad!). Dat was tot voor kort het enige lichtkunstmuseum ter wereld, maar moest begin deze maand de deuren sluiten vanwege de bezuinigingen in de culturele sector.

Het vergroot de waarde van Polderlicht@home alleen maar. Op het moment dat vreemdelingen met steeds meer argwaan worden bekeken, zorgt Polderlicht ervoor dat gewone Amsterdammers hun deuren openen voor wildvreemden. Op het moment dat er donkere tijden dreigen aan te breken voor de kunst, biedt Polderlicht licht(kunst).

(t)huiskomen!

2010-12-28T08:55:00.008+01:00

Na maanden van relatief rustige voorbereiding (zeker in vergelijking met het 'grote' Polderlicht van voorgaande jaren) en een toch nog hectische eindspurt, is het zover: vandaag gaat polderlicht@home van start. Achttien kunstwerken, zeventien (privé-)adressen, zo'n 100 bezoekers per dag. Een traktatie voor diegenen die vandaag, morgen en overmorgen komen kijken; een feest om te mogen organiseren. Ja, we zijn trots!

We danken onze sponsors, die het vertrouwen in dit project hebben uitgesproken en dat op verschillende manieren hebben verzilverd. We danken de deelnemende kunstenaars: ze hebben een mooi, grappig, poëtisch, vervreemdend, maar altijd perfect passend werk weten te plaatsen. We danken vanzelfsprekend onze gastvrouwen en -heren, die straks vanaf 14.00 uur klaar staan om u te verwelkomen en 'hun' kunstwerk aan u te laten zien. En op voorbaat danken we ook u: onze kou en gladde straten trotserende bezoekers. Tot straks! Tot Polderlicht!

nb Er zijn nog kaarten beschikbaar. Kom dus gerust langs of reserveer nog even snel: stuur een mailtje naar j.prop@wanadoo.nl en vermeld op welke dag u wilt komen en met hoeveel mensen.

...en wat vonden wij nou leuk in 2010?

2010-12-25T15:34:00.021+01:00

In navolging van zowat alle muziek-/filmtijdschriften en -websites hebben ook wij van Polderlicht een jaarlijstje opgesteld. Niet dat we ook maar in de verste verste pretenderen dat we konden bijbenen wat er allemaal te zien, te horen en te beleven viel... maar gewoon een overzicht van wat we goed, boeiend, spannend en/of inspirerend vonden.

Exposities:
1. Internationale Lichtkunst Biënnale, Ruhrgebiet, Duitsland (foto)
2. Gogbot: The Singularity Is Near, Enschede
3. Funeral Train, Uitvaartmuseum Oosterbegraafplaats, Amsterdam
4. Infernopolis / Atelier van Lieshout, Onderzeebootloods, Rotterdam
5. Strp-festival (expo-gedeelte), Eindhoven

Concerten:
1. Scout Niblett @ All Tomorrow's Parties, Minehead UK
2. The Ex @ All Tomorrow's Parties, Minehead UK
3. A Silver Mt. Zion Memorial Orchestra @ Paradiso, Amsterdam
4. Les Savy Fav @ Trouw, Amsterdam
5. Daniel Higgs @ All Tomorrow's Parties, Minehead UK

Cd's:
1. Machinefabriek: Daas
2. The National: High Violet
3. Emeralds: Does It Look Like I'm Here?
4. Grinderman: Grinderman 2

5. Brian Eno: Small Craft On A Milk Sea

Films:
1. A Single Man (Tom Ford)
2. Un Prophète (Jacques Audiard)
3. Winter's Bone (Debra Granik)
4. Dogtooth (Giorgos Lathimos)
5. Enter The Void (Gaspar Noë)

Over de nummers één: de Lichtkunst Biennale combineerde moderne lichtkunstwerken met ouderwetse Duitse Gastfreundschaft, was goed voor een paar heerlijke dagen 'weg' en vormde dé inspiratiebron voor ons eigen polderlicht@home. De frêle zangeres Scout Niblett kreeg -ook tot haar eigen verbazing- een (te) grote zaal volledig aan haar voeten met uitgebeende, messcherp gespeelde songs op All Tomorrow's Parties, hét kwaliteitsmuziekfestival in de Engelse West Country. Rutger Zuyderveldt alias Machinefabriek maakte met Daas de meest uitgebalanceerde en emotioneel geladen cd die we van hem kennen (al kennen we meer niét dan wél van 's mans steeds groter groeiende oeuvre.) En A Single Man, het regiedebuut van mode-ontwerper Tom Ford, bleek in al zijn übergestileerde melancholie een film om in te zwelgen en nog dagen verliefd op te blijven.

vido's filmjaar

2010-12-24T13:01:00.006+01:00

Na een paar jaar op zeer intensieve wijze de Amsterdamse (muziek-)underground te hebben gevolgd, vond Vido Liber het welletjes en besloot zijn blog voortaan te wijden aan zijn andere liefde: film. In korte, vaak humoristische observaties stipt hij minder opvallende maar daarom niet minder wezenlijke zaken aan die filmrecensies in kranten veelal over het hoofd zien.

Vandaag verscheen zijn jaaroverzicht, met daarin een opsomming van de beste én slechtste films van 2010, alsmede de beste documentaires en dvd-uitgaves. Beste film van het jaar: Bal (foto) van Semih Kaplanoglu; slechtste film: De Eetclub van Robert Jan Westdijk. Over die laatste schrijft Vido: "De eetclub in de titel is aanleiding voor het verhaal, zonder dat het scenario dit gegeven verder uitbreidt of er iets visueel interessants mee doet. Wat dat betreft had De Eetclub net zo goed De Damclub, De Macraméclub, De Bloemschikclub of de Rummikubclub kunnen heten."

polderlicht update

2010-12-21T16:21:00.004+01:00

Over precies een week is het zover: polderlicht@home! Het eerste werk -een sfeervolle lichtinstallatie van Paul Baartmans- staat inmiddels op zijn plek. Elders in de Oosterparkbuurt wordt op dit moment driftig gesoldeerd aan een interactief kunstwerk (door Tim Olden-foto). Het ziet er allemaal erg goed uit en belooft veel voor volgende week.

De kaartverkoop loopt gestaag: om redenen waar wij alleen maar naar kunnen gissen blijkt vooral de donderdag populair. Reserveren is nog steeds mogelijk (en raadzaam:) stuur een mailtje en geef daarin aan of u op dinsdag, woensdag of donderdag wilt komen en met hoeveel mensen. Tot over een week!

nb Er zijn goddank nog mensen met enig fatsoen in Den Haag!

the dust blows forward...

2010-12-18T10:34:00.011+01:00

...and the dust blows back: Captain Beefheart 1941-2010

met stip gestegen: john cage

2010-12-13T23:38:00.021+01:00

In het beroemde 4'33" van de Amerikaanse avant-garde componist John Cage doen de musici 273 seconden lang héél geconcentreerd... niets. Het werk bestaat uit drie movements, na elke waarvan de musici gelijktijdig hun blad omslaan... 4'33" was in 1952 (!) net zo'n shocking statement als de pleepot van Marcel Duchamp, of (misschien een betere vergelijking) de uitgegumde Willem de Kooning-tekening door Robert Rauschenberg.

John Cage had er waarschijnlijk hartelijk om gelachen als-ie had kunnen meemaken hoe zijn 4'33" in Engeland dé Kersthit van 2010 lijkt te gaan worden. En dat allemaal omdat een groepje actievoerders wil voorkomen dat die eer gaat naar een ándere compositie (klaarblijkelijk een verschrikkelijk wangedrocht uit de X Factor-fabriek.) Hoe dat allemaal precies in elkaar zit leest u hier en hier; feit is dat Cage -voor eventjes dan toch- weer hot is. Dat er weer over hem wordt gepraat. Dat 4'33" in grote getale wordt verkocht. Dat het werk op de radio wordt gedraaid (of toch op zijn minst vermeld). Dat in De Wereld Draait Door -waar een popgroep normaalgesproken nooit langer dan één luizige minuut mag spelen- Matthijs Van Nieuwkerk en zijn gasten naar Reinbert de Leeuw zitten te kijken die ruim viereneenhalve minuut roerloos achter zijn piano niks zit te doen.

Overigens roept het werk nog net zoveel onbegrip en weerstand op als in 1952. Gelukkig maar! (...of klinkt dat elitair?) Vorige week waren wij in Engeland en tijdens een taxirit door een prachtig landschap zette de chauffeur een verzamel-cd met Kersthits op: So This Is Christmas, Do They Know It's Christmas... De chauffeur tikte de maat mee op het stuur en neuriede blij mee. Staat 4'33" over een paar jaar ook op dat soort compilaties? Hoe gaat taxirijdend Engeland daar dan mee om?

polderlicht@dwars

2010-12-07T00:40:00.008+01:00

Deze week in Dwars door de Buurt:

Polderlicht@home: (licht-)kunst in donkere dagen

Kunst en cultuur liggen momenteel onder vuur. Het rechtse kabinet wil ingrijpende bezuinigingen doorvoeren, deels omdat 'de kunst zich van de mensen heeft afgewend'. Grote onzin, zeggen Loes Diephuis en John Prop. Hun nieuwe project Polderlicht@home toont licht-, geluid- en videokunst bij allerlei mensen thuis. U loopt door de Oosterparkbuurt en bekijkt bijzondere, eigentijdse kunstwerken in andermans privédomein.

Loes Diephuis: “Zoals de Dwars al eerder schreef, hebben we ons laten inspireren door een vergelijkbaar project in het Duitse Ruhrgebied. Daar hadden ze zestig locaties in zes gemeenten, wij doen het met ruim vijftien locaties in de Oosterparkbuurt. We hebben een paar semi-publieke plekken, bijvoorbeeld een meubelwinkel, maar het overgrote deel bestaat uit privé-adressen: woningen van buurtbewoners. Op elk adres staat een lichtinstallatie, videowerk of geluidsobject. Eigenlijk hetzelfde soort kunst dat we tijdens Polderlicht in het Polderweggebied lieten zien, maar dan wat kleiner.”

John Prop: “Alle kunstwerken moeten goed passen in de ruimte waar ze komen te staan, daar hebben we veel energie in gestoken. Sommige kunstwerken staan in de woonkamer, andere bijvoorbeeld in de keuken of op zolder. Ook de persoonlijkheid van de bewoner(s) speelt een rol: het gaat ons om de wisselwerking tussen kunstwerk, locatie én degene die er woont of werkt. Of dat gelukt is merkt de bezoeker vanzelf, want de bewoner doet zelf open en laat het kunstwerk zien. We zijn erg trots dat onze gastheren en -vrouwen dit experiment met ons willen aangaan. Ze openen hun deuren voor mensen die ze niet kennen! Zonder hen zou dit project niet mogelijk zijn.”

Loes Diephuis: “We tonen eigentijdse kunst, waarvan een deel speciaal wordt gemaakt voor Polderlicht@home; professionele werken van zowel gerenommeerde kunstenaars als veelbelovende nieuwkomers. En we hebben één prachtig historisch lichtobject in bruikleen van het Museum Kunstlicht In De Kunst te Eindhoven. Historisch wil zeggen uit 1981, maar voor lichtkunst is dat al behoorlijk oud.”

John Prop: “Polderlicht@home werkt als volgt: je koopt een kaartje en krijgt daarbij een plattegrond, met alle adressen. Daarmee kun je overal één keer naar binnen. Er is geen vaste route, je bepaalt zelf de volgorde. Het is goed mogelijk om de hele route in één middag te lopen. Om het voor onze gastheren en -vrouwen een beetje behapbaar te houden is het aantal kaarten beperkt.”

alkema-clip

2010-12-06T00:23:00.000+01:00

Eerder dit jaar exposeerde Erik Alkema in onze Inkijk-galerie in metrostation Waterlooplein. Waterwolves and Might Be Giants toonde een bigger than life-Mobiele Eenheid, gemaakt van zachte fleece-stof, tegen een achtergrond van jaren vijftig-pastelkleurtjes. Dat leverde een vervreemdend, surreël beeld op. Ook de videoclip voor het liedje New Kid van de band Monokino heeft die vervreemdende sfeer. Erik verzorgde de kostuums, het verhaal én de regie. Bekijk de clip hier.

de vraatzucht van pathé

2010-12-01T12:33:00.008+01:00

Het City-theater op het Leidseplein is weer open. De gevel is prachtig gerestaureerd; de jaren '20-architectuur in volle glorie hersteld. Daarachter bevindt zich een modern 'multiplex'. Een vooruitgang? Filmliefhebber en -vertoner Jeffrey Babcock* schrijft het volgende in zijn nieuwsbrief:

"Towards the end of his life, the great Italian film director Marco Ferreri (La Grande Bouffe) made a film called "Nitrato d'argento" in which he documented the sad closing down of Italy's grande movie theatres, beautiful locations which were replaced by sterile, automated multiplexes. This is a phenomena that's gripped most of Europe....and in Amsterdam no one is more responsible for this than the French corporation Pathé.

What have we lost? Wonderful cinemas like the Desmet and the Rijksdaalder Bioscoop which were forced to close down, and cinemas like The Movies were sold to new owners and had to become more commercial. The Pathé is a huge monster which never has enough and is responsible for the destruction of so much beauty in this city...and now they are opening their new huge location in the Leidseplein. I was talking to someone in the small Cinecenter (across from the Melkweg) and they are afraid that they will have to close down soon also because they won't be able to compete. This is no accident, the Pathé is strategically trying to rub out all alternatives in this city.

What can we do? Well I would suggest not supporting the Pathé corporation in any way. Once again, I am not telling anyone what to do, I am only making a suggestion which perhaps you should consider....!"

*) De Amerikaanse kunsthistoricus Jeffrey Babcock -sinds een jaar of twintig woonachtig in Amsterdam- verblijdt menig filmfreak met regelmatige vertoningen van obscure en/of alternatieve filmklassiekers in o.m. De Nieuwe Anita, OT301, Filmhuis Cavia en Delicatessen. A.s. maandag vertoont hij het Prince-vehikel Purple Rain in De Nieuwe Anita; de dag erna het Koreaanse Sympathy For Mr. Vengeance in Filmhuis Cavia.

reserveer nu!

2010-11-30T14:03:00.004+01:00

A.s. vrijdag verschijnt er een advertorial in Dwars door de Buurt (oplage 40.000 stuks) en de eerste flyers zijn inmiddels verspreid. Het zou de komende dagen wel eens storm kunnen gaan lopen. Reserveer dus tijdig uw Polderlicht@home-kaartje!

Voor wie het nog niet weet: Polderlicht@home is een soort kunstroute langs ruim vijftien locaties (waarvan het overgrote deel privé) in de Amsterdamse Oosterparkbuurt. Met op elk van die plekken een licht-, geluid- of videokunstwerk. Te bekijken op de middagen van dinsdag 28, woensdag 29 en donderdag 30 december. Een entreekaartje incl. plattegrond kost slechts vijf euro. Er zijn slechts honderd (100) kaarten per middag beschikbaar. Reserveren is simpel: stuur ons een mailtje en vermeld er duidelijk bij op welke van de drie middagen u wilt komen en voor hoeveel mensen u wilt reserveren. U krijgt binnen een paar dagen een bevestiging.

kerstverlichting yeah!

2010-11-22T22:54:00.007+01:00

Verheugt u zich ook zo op de Kerstdagen? Buiten wordt het vroeg donker, dus dan kunnen al die gezellige, gekleurde lampjes weer aan. Nu nog een beetje sneeuw en de Kerstsfeer is compleet! Om alvast in de stemming te komen bieden wij u dit huiselijke filmpje vol feeërieke lichteffecten. Er zit een passend sfeermuziekje onder, dus zet wel eerst even uw speakers aan!